စစဘာသာေရးဆိတ္သုန္မႈႏွင့္ ျမန္မာမႈျပဳခံရခိုင္စာပီ

သမုဒၵရာ၊ ေတာေတာင္ရီၿမီ၊ လီ၊ ၾသကာသေလာက ျဖစ္ေပၚခၿပီး သက္ဟိသတၱ၀ါ၊ လူတရိစၦာန္အစဟိသည္ျဖင့္ေပၚထြန္းခသည့္ သတၱေလာကႀကီးကုိသခၤါရေလာက၏ ျပဳပ်င္ေျပာင္းလဲ စီမံဖန္တီးမႈမွာ ႏွစ္ပရိေစၦဒ အသခၤ်အသခ်ၤာ ၾကာျမင့္ခပါသည္၊၊ အသိညာဏ္ဟိေသာ လူသတၱာ၀ါရို႔ ေလာကသုံးပါးကုိ စုိးမုိးခကာ လူသားရို႔၏ယုိင္ေက်းမႈကုိ တည္ေဆာက္ခပါသည္၊၊ ေခါမ၊ ေရာမေခတ္မ်ားမွ အေနာက္တုိင္းယုိင္ေက်းမူ၊ အရွိတိုင္း ယုိင္ေက်းမႈမ်ား ျဖစ္ထြန္းရန္ေက်ာက္ေခတ္၊ သံေခတ္စသျဖင့္ ေခတ္ေပါင္းမ်ားစြာကုိ ျဖတ္သန္းလာခရပါသည္။ ထုိသုိ႕ ျဖတ္သန္းလာခရာ၌ လြန္ခေရ ႏွစ္ေထာင္စုကာလအတြင္းမ်ားမွာ လူ႔ယုိင္ေက်းမႈသည္သိသာထင္ရွားစြာ တုိးတက္ခပါသည္၊၊
ဗုဒၶပြင့္ေတာ္မူျခင္း၊ ခရစ္ေတာ္မီြးဖြားျခင္းစေသာ ဘာသာအယူ၀ါဒမ်ားသာမက လူမူေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ ဘာသာေရး၊ စာပီယုိင္ေက်းမႈမ်ားလည္း လြန္ခေရေထာင္စုႏွစ္မ်ားကာလအတြင္း ေအာက္ၿခီတည္ခေပသည္၊၊ ယင္းေအာက္ၿခီစတည္ခသည္ႏွင့္အတူ ရခုိင္ႏုိင္ငံသည္လည္း
ေက်ာက္ေခတ္မွသည္ လူသား႐ို႕စုိက္ပ်ဳိးျခင္း၊ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ျခင္း၊ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ျခင္းအထိ ယုိင္ေက်းနီၾကသည့္ အေထာက္အထားမ်ားကို တြိရပါသည္၊၊

ဒါြရ၀တီသံတြဲပင္ျဖစ္ပါသည္။ လြန္ခေရ ႏွစ္ေထာင္စုမ်ားစြာကပင္ ရခုိင့္ႏုိင္ငံသားရို႔႕ ၿမိဳ႕ျပကၽြန္းရြာမ်ားဖြဲ႔စည္းကာ ဘုရင္မ်ားအုပ္ခ်ဳပ္ေသာႏိုင္ငံ တည္ေထာင္ခပါသည္၊၊
ရခုိင့္ႏုိင္ငံအဖုိ႕ကား ဗုဒၶဘုရား သက္ေတာ္ထင္ရွားဟိစုိင္က ဓည၀တီေခတ္၊ စႏၵသူရိယမင္းလက္ထက္ ဘုရားသွ်င္အားပင့္ဖိတ္၍ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားသွ်င္သည္ ရခုိင္ျပည္သုိ႔ၾကြေရာက္ကာ မဟာမုနိရုပ္ထုေတာ္အားသြန္းလုပ္ရန္ခြင့္ျပဳေတာ္မူခလီပါသည္၊၊

သခၤါရမတည္ျမဲျခင္းတရား၊ ဗုဒၶ၏အဘိဓမၼာကိုနာယူကာ ကနိထိတုိင္ ခုိင္လုံေသာဗုဒၶဘာသာ ယုိင္ေက်းမူကုိရဟိခပါသည္၊ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္အတူ စာပီယိုင္ေက်းမႈမွသည္ ပိသုကာအတတ္၊ ပညာရပ္မ်ားအထိ တိုးတက္ဖြံ႔ြၿဖိဳးလာခပါသည္၊၊ စႏၵသူရိယေခတ္မွစတင္ကာ ဓည၀တီ၊ ေ၀သာလီ၊ ေလးၿမိဳ႕၊ ေျမာက္ဦးေခတ္အထိစီးပြားေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စာပီယုိင္ေက်းမႈမွာ
အထြတ္ထိပ္သုိ႔ေရာက္ဟိခပါသည္၊၊ သုိ႔ေသာ္ေျမာက္ဦးေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းမွာကား တုိင္းတပါး၏ယုတ္မာမႈေၾကာင့္ ပ်က္စီးျခင္းမလွပ်က္စီးခရပါသည္၊၊

ရခုိင္ႏိုင္ငံေတာ္သည္ဤကဲ့သုိ႕ သမုိင္းအမြီအႏွစ္မ်ားႏွင့္အတူ တေခတ္ၿပီးတေခတ္ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမူေရး၊ စာပီယုိင္ေက်းမႈ ဖံ႕ၿြဖိဳးတိုးတက္ခသည္ကို ရခိုင္ျပည္သူ ျပည္သားမ်ားအားလုံး အသိပင္ျဖစ္ပါသည္၊၊ ကမၻာ့ျပည္သူမ်ားလည္းသိၾကပါ၏၊၊

ကနိကမၻာ့အလယ္တြင္လူမ်ိဳးတမ်ိဳးသည္ လြတ္လပ္ေသာလူမ်ိဳးတမ်ိဳးအျဖစ္ ဆက္လက္တည္တံ့ခုိင္ျမဲလုိလွ်င္ မိမိရို႔၏ဘာသာတရား၊ ေနာက္ခံသမုိင္း၊ စာပီယုိင္ေက်းမူမ်ားကို မိမိရို႔ဆင့္ပြားသိနားလည္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးရန္လိုအပ္ပါသည္၊၊ သိနားလည္ႏုိင္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကရမည္ ျဖစ္ပါ၏။ ထုိ႕ေၾကာင့္ မိမိရို႔၏စာပီ၊ ဘာသာတရား၊ ယုိင္ေက်းမႈသမုိင္းမ်ားကို သိနားလည္ခ်စ္ျမတ္ႏုိးရန္မွာ ရခိုင္သားအားလံုး၏ အလြန္အေရးႀကီးေသာ တာ၀န္ႀကီးတရပ္ျဖစ္ပါသည္။

ရခုိင္လူမ်ဳိးရို႔မွာလည္း ရခုိင္ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ရခိုင္လူမ်ိဳးကို ကမၻာ့အလယ္တြင္ တင့္တယ္ထည္၀ါစြာ ျမင္လုိၾကားလုိပါလွ်င္ မိမိရို႔၏စာပီ၊ ဘာသာတရား၊ ယုိင္ေက်းမႈသမုိင္းကို ရခုိင္သူရခုိင္သားရို႔ ထုတ္ေဖာ္ရြီးသားၾကရန္၊ သိနားလည္ရန္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကရန္ လိုအပ္ေပသည္၊၊ ထိုသို႕ျဖစ္ေပၚလာစီရန္လည္း ရခုိင့္စာပီပညာသွ်င္မ်ားႏွင့္ ရခုိင့္ေတာ္လွန္ေရး ေဂါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား (၀ါ) ရခုိင့္မ်ဳိးခ်စ္ျပည္ခ်စ္မ်ားမွာ ပုိ၍တာ၀န္ဟိပါသည္။

ရခုိင္စာပီယုိင္ေက်းမႈကုိမွ ရခုိင္မ်ိဳးခ်စ္ျပည္ခ်စ္ေဂါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားက တန္ဘုိးမထား၊ မခ်စ္မျမတ္ႏုိးလွ်င္ ဇာပုိင္ မ်ိဳးခ်စ္ျပည္ခ်စ္ေဂါင္းေဆာင္ဟု အကၽြႏု္ပ္ရို႔ေခၚဆိုႏိုင္ပါမည္နည္း။ (အမ်ိဳးသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈ) ဆိုပ်ာာ စကားလံုအလွပလွေခ်သံုးၿပီး
မိုးဦးက်ဖားေခ်တိပိုင္ လိုင္ေၾကာတင္းေအာင္ ျငင္းနီကတ္ေတရခိုင္အမ်ိဳးသား ေတာ္လွန္ေရးေဂါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕ကိုလည္း တိြဖူးပါသည္။ သူရို႔သည္ (ရီမခ်ိဳးဘဲ သနပ္ခါးႏွိမ္းထားေသာ တလင္ကြာမဆမႏွင့္ ထပ္တူျဖစ္၏)။ ယင္းပိုင္အရည္အခ်င္းညံ့ဖ်င္းေသာ ႏိုင္ငံေရးဦးေဆာင္မႈႏွင့္ ဇာပုိင္ အမ်ိဳးသားစည္းလုံးညီညြတ္မႈကို တည္ေဆာက္၍ ရႏုိင္ပါမည္နည္း။ ရခုိင္စာပီမထြန္းကားသမွ်ကာလပတ္လံုး ရခုိင္အမ်ိဳးသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈကုိ ဇာခါလည္း တည္ေဆာက္၍ ရႏုိင္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ၊၊

ေအနီရာမွာ စာရီြးသူတစိ့ေခ်တင္ျပခ်င္ပါသည္။ စာရီြးသူသည္အိႏၵိယႏုိင္ငံ မီဇူရမ္ျပည္နယ္သုိ႔ (၁၉၉၄) ခုႏွစ္တြင္ ရခုိင္ဒုကၡသည္မ်ားအေရးကိစၥေၾကာင့္ လားေရာက္ခီပါသည္၊၊ ဗာကိစၦရီဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၌ တညဥ့္တည္းခုိနီရာတြင္ ေစာင္တည္ေတာင္ေက်ာင္း ဆရာေတာ္အသွ်င္ႀကီးေကသရအပါအ၀င္ တျခားမိတ္ေဆြပန္းဇင္းပ်ိဳမ်ားႏွင့္ စကားလက္ဆုံက်ဖူးခပါသည္။ စကား၀ုိင္း၌ ရခုိင္ျပည္ေရ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္က၄င္း၊ ဗမာလက္ေအာက္က၄င္း၊ ပဇာေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးမရပါသနည္း။ ရခုိင္သူ
ရခုိင္သားသည္၄င္း၊ ရခုိင့္ေတာ္လွန္ေရးသည္၄င္း၊ ဇာေၾကာင့္စည္းလုံးညီညြတ္မႈ ၿပိဳကဲြနီရသနည္း။ စကားရပ္ႏွစ္ခုထြက္လာပါသည္။

သူ႕အျမင္ကိုယ့္အျမင္ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးယင္းႏွင့္ အေျဖမရျဖစ္နီပါသည္၊၊ စာရြီးသူသည္ ရခိုင္ျပည္၏ ဘာသာတရားဆိတ္သုန္နီမႈ၊ ရခုိင္စာပီမထြန္းကားမႈေၾကာင့္ ရခိုင္သားကရခိုင္သားကို အသိအမွတ္မျပဳမႈ။ အျပန္အလွန္မေလးစားမႈမ်ားေၾကာင့္၊ ရခုိင္သားမ်ား၊ စာရိတၱပ်က္ျပား၍ စည္းလံုးညီညြတ္မႈမရျခင္းျဖစ္ပါသည္ဟု ေဆြးေႏြးျပပါသည္၊၊
စည္းလုံးညီညြတ္မႈမဟိျခင္းေၾကာင့္ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ကေသာ္၄င္း၊ ဗမာလက္ေအာက္ကေသာ္၄င္း၊ လြတ္လပ္ေရးမရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ရခိုင္သားက ရခိုင္သားကိုအသိအမွတ္မျပဳမႈ အဓိကဗီဇလကၡဏာသည္ ရခိုင္စာပီမွာ မူတည္ပါသည္။ ရခုိင္စာပီႏွင့္ ဘာသာတရားထြန္းကားလွ်င္ ရခုိင္သားမ်ားညီညြတ္ကာ လြတ္လပ္ေရးအရသာကို ခံစားစံစားရစြာ ေကာင္းေကာင္းၾကာလားခဗ်ာ ျဖစ္ပါ၏။ ဤသည္ကုိ ဘာကိစၦရီဆရာေတာ္ႀကီးကလြဲလုိ႔ အရာတဦးတေယာက္၏လက္ခံမႈကိုမွ မရခပါ။

ဘာသာေရးဆိတ္သုန္မႈ
ဘာသာေရးဆိတ္သုန္မႈႏွင့္ပတ္သက္၍ စာရြီးသူကိုယ္တိြ တခ်ိဳ႕ကိုတင္ျပပါမည္။ စာရြီးသူရို႔ရြာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၌ အျမင့္တမုိက္ခန္႔ေရႊဘုရား (၁၅) ပါး၊ ေငြဘုရား (၂၅) ပါးကုိ ငယ္စုိင္ခါကပင္သႀကၤန္က်တုိင္း ရီႊအုပ္ထဲကယူၿပီး ဘုရားရီခ်ိဳးရာတြင္ ျမင္ဖူးေလ့ဟိပါသည္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္ ဘုန္းႀကီးျမဲေလ့မဟိပါ။

တရက္နိမွာဘုန္းႀကီးတပါး ေက်ာင္းလာထုိင္ပါသည္၊၊ မ်ားမၾကာခင္ ေရႊဘုရားတပါးႏွင့္ေငြဘုရားသုံးပါး စေပ်ာက္လားပါသည္၊၊ ရြာသားမ်ား သႀကၤန္ဘုရားရီခ်ဳိးေသာခါ သိရပါသည္၊၊ ထုိကဲ့သုိ႕ ဘုရားေပ်ာက္မႈကုိသိတိုင္း ရြာထဲက မသင္ခါသူမ်ားကိုရဲေခၚၿပီး သတ္ပုတ္စစ္ဆီးေလ့ဟိပါသည္၊၊ လက္ပူးလက္တဲြကား မမိပါ၊၊
ႏွစ္မ်ားမၾကာခင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဟိ ဘုရားပလႅင္ခုန္တန္းမွာတင္ထားေသာ ရႊီအုပ္ထဲက ရႊီဘုရား (၁၅) ပါး၊ ေငြဘုရား (၂၅) ပါးရို႔ ေဒသစာရီႄကြလားဟန္ေပၚပါသည္၊၊ ဘုရားတပါးလည္း ကိမ္း၀ပ္ျခင္းမဟိလိုက္ပါယာ၊၊

ယင္းႏွစ္မုိးရာသီညဥ့္တညဥ့္မွာ ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းနား ေစတီ(၅) လုံးအနက္ ပ်က္စီးနီေသာေစတီတလံုးကုိ မီးလက္လက္ႏွင့္ ေဖာက္ထြင္းနီသည္ကို ရြာသားမ်ားျမင္ရပါသည္။ ရြာသားမ်ား၀ုိင္း၀န္းလုိက္ရာ လူကိုကား မမိလုိက္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ေစတီဌာပနာကား တခုလည္းမက်န္ပါ။ အစအနတစိေခ်ကိုရာ တြိရပါသည္။ ၄င္းက်န္ဟိေသာဌာပနာမ်ားကုိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသုိ႔တင္ထားရန္ ရြာသားမ်ား ဆုံးျဖတ္ၾကပါသည္။ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးကုိကား ေက်ာင္း၌မတိြရပါ။
ေက်ာင္းသားေမာင္သွ်င္မ်ားကုိမိန္းစမ္းၾကည့္ရာ “ဆရာေတာ္ညဇာက လူစိမ္းႏွစ္ေယာက္သုံးေယာက္နန္႔ တုိက္ခန္းထဲမွာ စကားတုိးတုိးေျပာပနာ မဆမေဂါင္းခ် ၾကက္တြန္ခ်ိန္ကပင္ ေပ်ာက္လားခပါေရ” ဟုေျပာၾကပါ၏။ ယင္းနိညဥ့္ခါကပင္ ရြာကဘုန္းႀကီး
ေက်ာင္းသို႔တခါလည္းမႄကြခလီပါပ််ာ။ ရႊီဘုရား၊ ေငြဘုရား၊ ေစတီဌာပနာမ်ားႏွင့္အတူ နိဗၺာန္ဖုံသုိ႔ ႄကြလွမ္းလားပုံေပၚပါ၏။

ေနာက္တႏွစ္ေဆာင္းရာသီမွာ ေခ်ာင္းသာအလယ္ကၽြန္း ရြာေဟာင္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ ဓါးျမတိုက္ပါသည္။ ရႊီဘုရား၊ ေငြဘုရား တပါးမက်န္ပါလားခပါသည္။ ရႊီေရာင္ကြပ္ထားေသာ ပီေစာင္တအုပ္လည္း ပါလားခပါသည္။ ဓါးျမတုိက္မႈႏွင့္အမ်ားမၾကာ သားလြန္းေတာင္ထိပ္ ကံဆိပ္ရြာအနီး ေတာေက်ာင္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရွာနားက ေစတီကိုေဖာက္ထြင္းသံၾကားရပါသည္။ တဆက္တည္း ေတာင္ပုတ္ေကရြာနားက သားလြန္းေတာင္ဖ်ားမွာတည္ထားေသာ ဘုရားေနာက္ျပန္ဘုရားကို ေဖာက္ထြင္းပါသည္။ မုိးရာသီနားေရာက္ခါနီးမွာ ပုဏၰားႀကီးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ရႊီပရပုိက္ပီေစာင္ကို ဓါးျမတုိက္ပါသည္။ ေနာက္တႏွစ္မွာ ရခုိင္ျပည္တြင္ နာမည္ႀကီးဘုရားတဆူျဖစ္ေသာ
ေမ်ာက္ႀကိမ္ဘုရားကို ဓါးျမတိုက္ပါသည္။

စာရီြးသူသည္ အိႏၵိယႏုိင္ငံသို႔မထြက္ေရာက္မွီ ႏြီရာသီမ်ား၌ ခရီးလားေလ့ဟိပါသည္။ ၁၉၈၇ - ခုႏွစ္ ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕နယ္ ဆရစ္ေခ်ာင္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွ ျမဘုရား၊ စိန္ဘုရား၊ မဟာက်န္ဘုရားသုံးပါးု ဓါးျမအတုိက္ခံရပါသည္။ ျမဘုရားမွာ မီးခံတုိက္တာကိုထမ္းမပါ၍ က်န္ခပါသည္။ က်န္ႏွစ္ပါးကား ကံဆုိးမုိးေမွာင္က် ခုိးသားငါးရာေနာက္တေကာက္ေကာက္
လိုက္ပါလားရပါ၏။ လက္နက္ကိုင္ဓါးျမမ်ားမွာ အေယာက္ (၂၀) ေက်ာ္ၿပီး၊ သူရို႔၌ စက္ထိုင္ဘုတ္ပါပါသည္။ စာရြီးသူသည္ ဆရစ္ေခ်ာင္းဇရပ္ဆိပ္၌ ညဥ့္အိပ္လွ်က္ဟိပါသည္။ ခုႏွစ္ရက္တပတ္အဖမ္းခံရပါသည္။ စစ္ဆီးသတ္ပုတ္ျခင္းခံရပါသည္။ ရြာထဲမွ
အသိမိတ္ေဆြမိသားစုတစုေထာက္ခံ၍ လြတ္ေျမာက္လာပါသည္။
လြတ္ေျမာက္လာၿပီးေနာက္ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕တြင္ ငပိေရာင္းနီစိုင္ ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕နယ္ ခမီးရြာတရြာျဖစ္ေသာ အႀကီးေတာ္မရြာ ရြာသူႀကီးႏွင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ဓါးျမအတုိက္ခံရပါသည္။ ရႊီဘုရားမ်ားပါလားပါသည္။၊ ရြာသူႀကီးထံမွရႊီေငြရတနာမ်ား၊ ဒဂၤါးမ်ား သိန္းႏွစ္ဆယ္ခန္႕ ပါလားခပါသည္။ ဤသည္ကို က်ားေထာက္ေနာက္ခံျပဳသူမ်ားမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူအာဏာပိုင္ ဖက္ခြက္စားမ်ားျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

ရခိုင္ျပည္အတြင္း တူးေဖာ္ရဟိေသာ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ သမိုင္း၀င္ရတနာမ်ား၊ ခိုးယူတူးေဖာ္မႈမ်ား၊ ဓါးျမတိုက္မႈမ်ားမွ ရဟိသည့္သမိုင္း၀င္ပစၥည္းမ်ားကို ရခိုင္ျပည္အာဏာပိုင္မ်ားမွတဆင့္ ျမန္မာျပည္အာဏာပိုင္ေမွာင္ခိုစ်ီးကြက္သို႔
တင္ပို႕ေရာင္းခ်ၾကပါသည္။

၄င္းေမွာင္ခိုစ်ီးကြက္မွ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ရတနာတခ်ိဳ႕ကို ဖက္ခြက္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက ႏိုင္ငံျခားသို႔တင္ပို႕ေရာင္းခ်ၾကပါ၏။ ၁၉၈၇ -
ခုႏွစ္ ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕နယ္ ဆရစ္ေခ်ာင္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ဓါးျမတိုက္မႈမွ စိန္ဘုရားတပါးႏွင့္မဟာက်န္ဘုရားတပါးကို စစ္ေတြရန္ကုန္သေဘၤာတြင္
ဖက္ခြက္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားဖမ္းမိေၾကာင္း သတင္းထြက္ေပၚလာပါသည္။ သို႔ေသာ္မူရင္းနီရာ ဆရစ္ေခ်ာင္းရြာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ကား ျပန္အပ္သံမၾကားရပါ။

ဖက္ခြက္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားလက္သို႔ အပ္လိုက္ရေၾကာင္း ၾကားသိရပါသည္။
ဖက္ခြက္မ်ားသည္ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ဦးနန္းရာကုန္းကို သံုးလတိုင္တိုင္ တူးေဖာ္ပါသည္။ စိန္၊ ရႊီ၊ နီလာ၊ ပတၱျမား အဖိုးတန္ရတနာမ်ားအားလံုးကို သိမ္းယူလားပါသည္။ နန္းရာကုန္း၏ေအာင္ၿမီမ်ားကိုလည္း ရႊီက်င္ပိုင္ေယွာင္က်င္ပါသည္။ ေျမာက္ဦးနီ ရခိုင္ျပည္သူမ်ားကိုလက္နက္ႏွင့္ေျခာက္ၿပီး အစားထိုးမရတန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ရွိေဟာင္းပစၥည္းမ်ားကို သိမ္းယူပါသည္။ ဥႆလင္းတိုင္း (ပလက္၀ၿမိဳ႔နယ္) ဥႆလင္းေစတီကို ၁၉၉၆ - ခု ႏွစ္ဆန္းပိုင္းတြင္ သေရာ္အိုင္ဖက္ခြက္စခန္းက ေဖာက္ထြင္းပါသည္။ ရႊီဘုရား၊ ေငြဘုရား၊ စိန္ဘုရား၊ ျမဘုရား တပါးမက်န္ သိမ္းယူလားခပါသည္။

ယင္းႏွစ္ႏို၀င္ဘာလ ကူေတာင္ကၽြန္းရြာ ရခိုင္ဘုရင္မင္းဘာႀကီး တည္ထားကိုးကြယ္ခေသာ ဘုရားၿပိဳဘုရားကို တူးေဖာ္ပါသည္။ ညာဏ္ေတာ္ (၂) လကၼစိန္သားအစစ္ျဖင့္ ထုလုပ္ထားေသာ ဘုရားတဆူ၊ ျမအစစ္ျဖင့္ထုလုပ္ထားေသာ ဘုရားတဆူႏွင့္ စစ္ေတြရေသ့ေတာင္ကားလမ္းနား ဂူေလး၀ဘုရားတူးေဖာ္မႈမွရဟိေသာ စိန္ေလးလံုး၊ ရႊီပန္းခိုင္၊ ေငြပန္းခိုင္မ်ား၊ အတြင္းဌာပနာမ်ားအားလံုးကို ဖက္ခြက္မ်ား ရန္ကုန္သို႕
သိမ္းယူလားပါသည္။ ယင္းက့ဲသို႔ ရခိုင္ျပည္တြင္ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းဓါးျမတိုက္မႈ၊ ဘုရားေစတီေဖာက္ထြင္းးမႈ၊ ရိွေဟာင္းပစၥည္းတူးေဖာ္ခိုးယူမႈရို႔သည္ ရခုိင္ျပည္အႏွံ႔ျဖစ္ပြားနီပါသည္။ ကနိထိပင္ေပၚပ်ဴလာျဖစ္ ရီပန္းစားနီပါသည္။

ဘာသာတရားဆိတ္သုန္မႈမွာ ရခုိင္ျပည္ထဲ တခုတည္းကားမဟုတ္ပါ။ ရခုိင့္ေတာ္လွန္ေရးေလာကထဲမွာလည္း ထိုနည္းလည္ေကာင္းျဖစ္ပါ၏။
စာရြီးသူသည္ (၈၈၈၈) အေရးအခင္း ျဖစ္ၿပီးေနာက္ အိႏိၵယႏိုင္ငံသို႔ထြက္္ၿပီး လြတ္္ေျမာက္လာပါသည္။၊ အိႏိၵယႏိုင္ငံ မဥၨဴရမ္ျပည္နယ္သက္ဒိစႀတိတ္တြင္ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးနီခရပါသည္။ ရခိုင္ျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အဂယင့္အမွန္ မ်ိဳးခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ႏွင့္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔အနစ္နာခံၿပီး ေတာ္လွန္တိုက္ပြဲ၀င္နီေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားကိုတိြဖူးေရပိုင္ ရခိုင္ရိွေဟာင္းဘုရားမ်ားကိုေရာင္း၍
ရခိုင့္ေတာ္လွန္ေရးကိုတည္ေဆာက္မည့္ ရခိုင္မ်ိဳးခ်စ္ျပည္ခ်စ္ ေဂါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕ကိုလည္း တိြဖူးပါ၏။ ထိုပုဂိၢဳလ္မ်ားမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၌ မွီခိုကပ္ခိုနီၾကရသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ စာရြီးသူအ့ံၾသမိပါသည္။ ရခုိင္ျပည္ကိုရွိေဆာင္လမ္းျပလုပ္မည့္ ရခိုင္မ်ိဳးခ်စ္ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား ရွိေဟာင္းရခိုင္ဘုရားမ်ားကိုေရာင္း၍ ရခိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို တည္ေဆာက္မည္ဆိုသည္မွာ အလြန္ထူးဆန္းပါ၏။
အံ့ၾသဖို႔လည္းေကာင္းပါ၏။ ဤအယူအဆကား ရခိုင္ျပည္သူျပည္သားမ်ားအား ငရဲၿပိတၱာဘ၀မွ အကၽြတ္တရားရေအာင္ကယ္တင္မည့္အစား အ၀ီစိ့ငရဲႀကီးသို႔ ေက်ာက္ဟွက္ႀကိဳးျဖတ္ ပစ္ခ်လိုက္သည္ႏွင့္တူပါသည္။

ျမန္မာမႈျပဳခံ ရခိုင္စာပီ
(စာပီေပ်ာက္က လူမ်ိဳးေပ်ာက္သည္။ စာပီျမင့္မွလူမ်ိဳးျမင့္သည္) ဆိုသည့္စကားႏွင့္အညီ ရခိုင္စာပီႏွင့္ပတ္သက္၍ မိန္းခြန္းထြက္လာပါသည္။ ရခိုင္လူမ်ိဳးမ်ား၏အတိတ္သမိုင္းကို မည္သည့္အကၡရာစာပီျဖင့္မွတ္တမ္းတင္ထားခပါသနည္း၊ ရတု၊ လကာၤ ၊ အရြဲ႔၊ ကဗ်ာစသည့္မ်ားကို မည္သည့္အကၡရာစာပီျဖင့္ရြီးသားခပါသနည္း။ အေျဖမွာယွင္းယွင္းေခ်ျဖစ္ပါ၏။ ရခိုင္စာပီအကၡရာႏွင့္ မွတ္တမ္းတင္ထားခသည္ မဟုတ္ပါလား။ ျငင္းမည့္သူလည္း ဟိမည္မထင္ပါ။ ယင္းပိုင္ဆိုေက ေခတ္ႀကီး (၄) ေခတ္ႏွင့္အတူ ဆင္းသက္လာေသာ ရခိုင့္စာပီပဇာေၾကာင့္ေပ်ာက္ကြယ္နီရပါသနည္း။ ပဇာေၾကာင့္ ျမန္မာမႈျပဳခံနီရပါသနည္း။ ရခိုင့္ႏိုင္ငံေတာ္မာရယုမင္းအစ မဟာသမတမင္းအဆံုး မင္းေပါင္း (၂၅၀) ေက်ာ္နန္းစံႏွစ္ေပါင္း (၅၀၀၀) ေက်ာ္ ဓည၀တီ၊ ေ၀သာလီ၊ ေလးၿမိဳ႕၊
ေျမာက္ဦး ေခတ္ႀကီး (၄) ေခတ္ျဖင့္ နီထိုင္လာရာ စာပီယိုင္ေက်းမႈ၊ အႏုပညာသည္ေျမာက္ဦးေခတ္တြင္ အထြတ္အထိပ္သို႔ေရာက္ခပါသည္။
သို႔ေသာ္လည္း မဟာသမတရာဇာမင္းမတိုင္မီွကပင္ ရခိုင္ရို႔သည္ေဖာင္ပ်က္၀ါးပိုင္ၿပိဳကဲြကာ ျမန္မာလက္ေအာက္ေရာက္ခရပါ၏။

ကနိဆိုလွ်င္ ရခိုင္ႏိုင္ငံေတာ္သည္သူတပါးလက္ေအာက္၌ ႏွစ္ေပါင္း (၂၂၄) ႏွစ္ ျပည့္လားခၿပီးျဖစ္ပါ၏။ ရခိုင္စာပီေပ်ာက္ကြယ္နီရသည္မွာလည္း ကနိအထိျဖစ္သည္။
ရခိုင္ႏိုင္ငံေတာ္သည္သူတပါးလက္ေအာက္က်ေရာက္မႈႏွင့္အတူ ရခိုင္စာပီ၊ ယိုင္ေက်းမႈ၊ သမိုင္းအမီြအႏွစ္အားလုံး ျမန္မာမႈျပဳခံရပါသည္။ သို႔ျဖစ္ပါေသာ္လည္း မည္သူတဦးတေယာက္ကမွ ရခိုင့္စာပီမူရင္းကို ထုတ္ေဖာ္ရြီးသားျခင္း မဟိေပ။ အထူးသျဖင့္လြတ္လပ္နယ္ၿမီေရာက္ ရခိုင့္စာပီပညာသွ်င္မ်ား ပိုဆိုးပါသည္။ ျမန္စာပီ၊ ျမန္မာလီသံလႊမ္းနီေသာစာပီ၊ ျမန္မာတ၀က္ရခိုင္တ၀က္ ကပ်က္စာပီမ်ားကိုရာ
မွင္ေယာင္လိုက္ ရီြးနီကတ္ပါသည္။ ေတာ္လွန္ေရးေလာကတြင္ ဖုတ္စား၍မကုန္ ျမင္တိ္ြနီရပါသည္။

ကနိေခတ္ျမန္မာစာကို ရခိုင္သားမ်ားက ရခိုင္စာဟုအသွ်င္ခံလွ်က္ ဟိပါသည္။ ကနိေခတ္ျမန္မာစာသည္ ျမန္မာေ၀ါဟာရမ်ားျဖင့္ ရြီးသားထားသည္ျဖစ္သျဖင့္ ျမန္မာစာျဖစ္ပါသည္။ ရခိုင္စာမဟုတ္ပါ။ ျမန္မာေ၀ါဟာရမ်ားျဖင့္ ရြီးသားထားေသာျမန္မာစာကို ဇာပိုင္လုပ္ ရခိုင္စာလို႔အသွ်င္ခံလို႔ရပါဖို႔လဲ့။ စေကတေပြ အရွက္ဟိစီခ်င္ပါသည္။ အသွ်င္ခံခ်င္ပါလွ်င္ ကိုယ္ပိုင္ရခိုင္ေ၀ါဟာရမ်ားႏွင့္ ရခိုင္ပိုင္ရြီးကတ္ရဖို႔ မဟုတ္ပါလား။
ျမန္မာစာပီကို ရခိုင္စာပီပညာသွ်င္မ်ားက မွင္ေယာင္လိုက္ ခိုးခ်နီသိမ့္ေရအျပင္၊ ရခိုင္မူရင္း စာပီရတု၊ လကၤာ၊ အရြဲ႔၊ ကဗ်ာ၊ ေက်ာက္စာ၊ ပီစာမ်ားကိုလည္း ရက္ရက္စက္စက္ လက္မတြန္႔ဘဲ ျမန္မာမႈျပဳလွ်က္ဟိပါ၏။ ေကာင္းေကာင္း၀မ္းနည္းဖို႔ေကာင္းစြာက ရခိုင့္ေတာ္လွန္ေရးနယ္ၿမီထုတ္ စာေစာင္မဂၢဇိန္းရို႔ျဖစ္ပါသည္။ မဆလေခတ္
ျပည္တြင္းရခိုင္ပညာသွ်င္ႀကီးမ်ားျပဳစုေသာ ရခိုင္ျပည္နယ္ျဖစ္စိုင္ သမိုင္းစာအုပ္ စာပီက႑တြင္လည္း သု၀ဏၰေဒ၀ီေစာျပည့္ညိဳ၏ သိန္ကန္မိန္တြင္ရတုကို ျမန္မာမႈျပဳထားပါသည္။

ရခိုင္ကံၾကမၼာ ႏွစ္(၂၀၀) ( ၁၃၄၆ - ခုႏွစ္ျပာသိုလျပည့္ေက်ာ္ (၇) ရက္နိထုတ္) တြင္လည္း ၀တီခိုင္(ရခိုင္ျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးပါတီ) သည္ သု၀ဏၰေဒ၀ီရႊန္းလိုက္ရတုပိုဒ္စံုကို လက္မတြန္႔ဘဲ ျမန္မာမႈျပဳထားသည္။ မူရင္း သု၀ဏၰေဒ၀ီ၏ရႊန္းလိုက္ရတုႏွင့္ ရခိုင္ကံၾကမၼာႏွစ္(၂၀၀) ပါ ျမန္မာမူခံရတုကို တိုက္ဆိုင္ၾကည့္ပါက မည္သည္ေလာက္ ကြာျခားသည္ကို တိြျမင္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။

(၁) သိန္ကန္မိန္တြင္၊ ဆယ့္ႏွစ္ခြင္ကို၊ လြမ္းပင္ျမင့္စည္၊ ၾကာရွည္တာအကူး၊ တေပါင္းမင္းလြင္၊ ရြက္က်င္ေတာင္ေလျမဴးက၊ ၿပိဳက္သြယ္ႏူးစီးသြယ္ျဖာ၊ မတတ္သာေခ်၊ ဤေထြေထြကို၊ ၾကည့္ေလသမွ်သာတည္း၊ ပင္တိုင္းမွာညွာရြက္ေႄကြ၊ ေလျပင္ခတ္လိုက္၊ ပရစ္ေ၀ေ၀ႏွင့္၊ ငွက္ေရႊေမာင္ႏွံစံု၊ ပန္းႏွစ္ခက္ကို၊ ယူလွ်က္ႏႈတ္၀ယ္ငံု၍၊ စာခံြတံုေရႊႏွစ္လို႔၊ တထူးေထြလာ၊ ဘာသာလူလို၊ မကိုႏႈတ္ျဖင့္တို႕႔၍၊ ဤသို႕ခ်စ္ဘြယ္ဆင္၊ ရာသီခြင္ဆယ့္ႏွစ္လမ္း၊ ျငမ္းလို႔အညီ၊ မိဂသီပင္၊ ေရွ႕ဆီျမင္ေသာ္၊ စက္ခြင္မွာေယာင္ယမ္းခ့၊ဲ ေထာက္လွမ္းမစာနာ၊ ပညာအထု၊ ျမတ္သူ႕ၾကည့္မွန္၊ ၾကာေလဟန္မူ၊ သူရတန္မင္း၏ရင္ေသြး၊ ဒန္ရမာဇာလီ၊ ဒူရဘီႏွင့္၊ ခ်စ္ညီတူၾကေရးကို၊ ေနာက္ေမးမေလွ်ာက္လုိ၊ ေနလည္းႏွစ္စင္း၊ ႏွစ္ပြင့္စံုညီ၊ မဒၵီေရွ႕အဟုိတို႔၊ ေတာင္ကၽြန္းညိဳေလာကဓါတ္၊ တိုင္းမဇၥိ်မာ၊ ယင္းကျဖာသည္၊ ရာဇာမ်ိဳးရို႔ျမတ္၏၊ ဆက္မျပတ္သိမ္းယူျပန္၊ သာဂီအဆက္၊ ႏြယ္မပ်က္သည္၊ ကနက္ျဖန္႕ကာစံ၏၊ ရွစ္တန္ပလႅင္ရိုး၊ ဘိုးကဆက္ခံ၊ ဘနန္းစံသည္၊ နန္းရံတို႕အမ်ိဳးတည္း၊ ကတိုးအနံ႔လို၊ သင္းပ်ံ႔မႊီးႀကိဳင္၊ ရွစ္ရပ္လႈိင္သည္၊ မ႑ိဳင္ခ်က္ျမႇဳတ္သိုထက္၊ နဂိုျပည္ေ၀သာလီ၊
ဓညႏွစ္ခန္း၊ ႏွစ္ျပည္မွန္းသည္၊ ထီးနန္းအစီရီတည့္၊ မ်ိဳးသာကီစဥ္မပ်က္၊ ႏွစ္ေပါင္းရွည္ၾကာ၊ မဟာႏြယ္ရို႔တက္၏၊ မယွက္မေႏွာၿပီ၊ ရွစ္ေသာင္းအခ်ာ၊ ဆက္ကာစိုးစံ၊ နန္းရံမယ့္ဌာနီသို႕၊ ရာသီမစြန္းခင္၊ ေအာင္စည္ယြမ္း၍၊ စက္ပန္းျဖန္႕ေစခ်င္သည္၊ ေနာက္ခြင္ၾကာလြန္းစြတကားလည္။ ။

(ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ရန္သု၀ဏၰေဒ၀ီရႊန္းလိုက္ရတုမူရင္း)
(၁) သိန္ကန္မိန္တြင္၊ ဆယ့္ႏွစ္ခြင္ကို၊ လြန္ပင္ျမင့္စည္၊ ၾကာရွည္တာအကူး၊ တေပါင္းမင္လြင္၊ ရြက္က်င္ေတာင္လီျမဴးက၊ ျပစ္သြယ္ႏူးစီးသြယ္ျဖာ၊ မတတ္သာၿပီ၊ မိႈင္းလို႔ရီေက၊ ၾကည့္လီသမွ်သာတည္း၊ ပင္တိုင္မွာညႇာရြက္ႄကီြ၊ လီျပင္းခတ္လိုက္၊ ပရစ္၀ီ၀ီႏွင့္၊
ငွက္ရႊီေမာင္ႏွံစံု၊ လိုင္ခ်င္းတြဲယွက္၊ ပန္းႏုခက္ကို၊ ယူလွ်က္ႏႈတ္၀ယ္မံု၍၊ စာခြန္႔တံုရႊင္ႏွစ္လို၊ တထူးေထြလာ၊ ဘာသာလူလို၊ မကိုႏႈတ္ျဖင့္တို႔၍၊ ဤသို႔ခ်စ္ဖြယ္ဆင္၊ ရာသီခြင္ဆယ့္ႏွစ္လမ္း၊ ျငမ္းႏွင့္အညီ၊ မိဂသီပင္၊ ရွိကျမင္ေသာ္၊ စက္ခြင္မွာေယာင္ယမ္းခယ့္၊ ေထာက္လွမ္းမစာနာ၊
ပညာအထု၊ ျမတ္သူ႔ၾကည့္မွန္၊ ၾကာလီဟန္မူ၊ သူရတန္ရင္သီြး၊ ဒန္ရမာဇာလီ၊ ဒူရဘီႏွင့္၊ ခ်စ္ညီတူခရီးကို၊ ေနာက္မီးမေလွ်ာက္လို၊ နီလည္းႏွစ္ဆင့္၊ ႏွစ္ပြင့္စံုညီ၊ မဒၵီရွိအဟိုရို႔၊ ေတာင္ကြ်န္းညိဳေလာကဓါတ္၊ တိုင္းမဇၥ်ိမာ၊ ယင္းကျဖာေက၊ ရာဇာအမ်ိဳးျမတ္၏၊
ဆက္မျပတ္သိမ္းယူျပန္၊ သာကီအဆက္၊ ႏြယ္မပ်က္ေက၊ ကနက္ျဖန္႕ကာစံ၏၊ သွ်စ္တန္ပလႅင္ရိုး၊ ဘိုးကဆက္ခံ၊ ဘနန္းစံေက၊ နန္းရံကိုယ့္အမ်ိဳးတည္း။ ကတိုးနံ႔ဥဒဟို၊ သင္းပ်ံ႕မႊီးႀကိဳင္၊ သွ်စ္ရပ္လႈိင္သည္၊ မ႑ိဳင္ခ်က္ျမဳပ္သိုထက္၊ ျပည္နဂိုရ္ေ၀သာလီ၊ ဓညႏွစ္ခန္း၊
ႏွစ္ျပည္လႊမ္းေက၊ ထီးနန္းအစီရီတည္း။ မ်ိဳးသာကီစဥ္မပ်က္၊ ႏွစ္ေပါင္းရွည္ၾကာ၊ မဟာႏြယ္မ်ိဳးတက္၏။ မယွက္မေႏွာၿပီ၊ သွ်စ္ေသာင္းအခ်ာ၊
ဆက္ကာစိုးစံ၊ နန္းရံမယ့္ဌာနီသို႔၊ ရာသီခြင္မစြန္းခင္၊ ေအာင္စည္ရႊန္းလို႔၊ စက္ပန္းျဖန္စီခ်င္ေရ၊ ေနာက္ခြင္ၾကာလြန္းစြတကားလည္း။

ဤစာအုပ္တြင္၀တီခိုင္က (ၾကည့္လီသမွ်) ကို(ၾကည့္ေလသမွ်) ဟူ၍၄င္း၊ (ညႇာရြက္ႀကြီ) ကို (ညွာရြက္ေၾကြ) ြ ဟူ၍၄င္း၊ (လီျပင္းခတ္လိုက္္) ကို
(ေလျပင္းခတ္လိုက္) ဟူ၍၄င္း၊ (ပရစ္၀ီ၀ီ) ကို (ပရစ္ေ၀ေ၀) ဟူ၍၄င္း၊ (မင္း၏ရင္သီြး) ကို (မင္း၏ရင္ေသြး) ဟူ၍၄င္း၊ (နီ) ကို (ေန) ဟူ၍၄င္း၊ (ေနာက္မီး) ကို (ေနာက္ေမး) ဟူ၍၄င္း အရွက္တရားကင္းမ့ဲစြာ ျမန္မာမႈျပဳထားသည္ကို တိျြမင္ရပါသည္။ ဤနီရာတြင္ စာရြီးသူသည္ ရခိုင္ (ေနာက္မီး) ကို ျမန္မာကလည္း (ေနာက္မီး) အျဖစ္ အတူတူသုံးသည္ဟု သတိထားမိပါသည္။ ရခိုင္ (မီး) ကို ျမန္မာက (ေမး) ဟူ၍ မသုံးစဲြပါ၊ ၀တီခိုင္၏ (ေနာက္ေမး) ဟူ၍ ျမန္မာလြန္ကၽြန္မႈ၀ါဒသည္ကား ရွက္ဖြယ္အတိ ျဖစ္ပါသည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ရခိုင့္ကံၾကမၽာႏွစ္(၂၀၀) ပါ သု၀ဏၰေဒ၀ီရႊန္းလိုက္ရတုပိုဒ္စုံႏွင့္ မူရင္းသု၀ဏၰေဒ၀ီရႊန္းလိုက္ရတုပိုဒ္စံုကိုဆံုးခန္တိုင္ေအာင္ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္လိုပါက ဗ်ာဒိတ္ပန္းမဂၢဇိန္းအမွတ္(၁) ကိုရွာယူဖတ္ၾကည့္ပါ။

ရခိုင္အားမာန္စာေစာင္ (၁) အဖြင့္ကဗ်ာအျဖစ္ ဖဒူမင္းညိဳရြီးစပ္ေသာ ေမွာက္ေတာ္ဧျခင္း (၁) ကို (ေပၚဦးကမၻာ၊ ၾကာငါးပြင့္လိုက္၊ ေရာင္ၿမိဳက္ဥာဏ္ျဖဴ၊ ငါးဆူရွင္နည္း၊ ပြင့္မည္ခ်ည္းတြင္၊၊ မိတၱည္းမေရာက္၊ ေလးပါးေနာက္၀ယ္၊ ငါးေထာင္ေထာက္တာ၊ သာသနာတြင္၊ ငါးစင္းအျမတ္၊ န၀တ္ေရက်၊၊ ငါးရာရသား၊ ဂစၦပနဒီ၊ ဤသည္ညာမြန္၊ ယဥ္ထန္တဘက္၊ ပင္လယ္ထြက္ေသာ္၊ ႏွစ္ဘက္ကမ္းၿခီ၊ ျဖားေရမွီ၀ယ္၊ ေရွ႕ဆီျပဳဗၺာ၊ အာကာမွီခိုင္း၊ ေတာင္ၿပိဳင္းၿပိဳင္း၌၊ ဆိုင္းဆိုင္းမ႑ိဳင္၊ ရခိုင္ညြန္႔ဖူး၊ မြန္ၾကည္ျမဴးသို႔၊ ေျမာက္ဥေရႊနန္း၊ တည္လတ္ထြန္းသည္၊
ဤကၽြန္းဇမၺဴထူးတည္ေလ) ဟူ၍ ရီြးသားထားသည္ကို တိရြ ပါသည္။

ဤနီရာမွာ ရခိုင္စာပီကိုျမန္မာမႈျပဳထားသည္ကိုတိြရပါသည္။ (ငါးဆူရွင္နည္း) ဆိုသည့္အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္မွာ ဘုရားငါးဆူကို ညႊန္းဆိုျခင္းျဖစ္ပါလိမၼည္။ (ငါးဆူရွင္နည္း) ကိုျမန္မာမ်ားက (ငါးဆူသွ်င္နည္း) ဟုအသံထြက္ပါသည္၊ ရခိုင္ရို႕ကား (ရွင္) ဆိုေသာေ၀ါဟာရကို (သွ်င္) ဟု အသံမထြက္ပါ၊ (သွ်င္) ကို ရခိုင္ရို႕က ဘုရားတရား၌ အမ်ားသံုးစြဲပါသည္၊ (အရွင္ဘုရား) ဟူ၍ မဟိပါ၊ (အသွ်င္ဘုရား) ဟူ၍ရာ
ဟိပါသည္။ ထိုသို႔ေျပာဆိုရီြးသားၾကသည္မွာ ျမန္မာမ်ားျဖစ္ပါသည္၊ (ရွင္) ကိုရခိုင္ရို႕က (ရုပ္ရွင္ေတာ္မဟာမုနိ၊ ဆံေတာ္ရွင္ဘုရား) စသည့္နီရာမ်ား၌ သံုးစြဲပါသည္။ (ရွင္) ဟူသည္မွာ (အသက္ရွင္သည္) ဟူ၍ အဓိပၸါယ္ရပါသည္။ (အရွင္၊ အသီ) ဟူ၍ ရခိုင္ရို႔ကသံုးပါသည္။
(ျဖားေရမွီ၀ယ္) အသံုးအႏႈံးမွာလည္း ရခိုင္သားမ်ားက ရခိုင္စာပီကိုျမန္မာမႈျပဳထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ (ေရ) ကိုဗမာရို႕က (ေယ) လို႕အသံထြက္ပါသည္။ (ေရ) ကိုရခိုင္ရို႕က (လားေရ၊ လာေရ၊ စားေရ၊ တိြခေရ၊ ျမင္ခေရ၊ နီခေရ) ဟူ၍ သံုးပါသည္။ ထို(ေရ) ကို(ရီ) ဟူ၍
ရခိုင္စာပီ၌ ေျပာဆိုရီြးသားပါသည္။ (ရီႀကိဳင္ေခ်ာင္း၊ ေသာက္ရီ၊ သံုးရီ၊ ျဖားရီ၊ ကန္ရီ၊ တြင္းရီ၊ ေခ်ာင္းရီ၊ ရီအိုင္) စသည္ျဖင့္သံုးစြဲေခၚေ၀ၚပါသည္။ (ေရွ႕ဆီျပဳဗၺာ) ဆိုသည့္အပိုဒ္၌လည္း (ေရွ႕) စကားလံုးမွာ ျမန္မာမႈျပဳခံရခိုင္စာပီျဖစ္ပါသည္။ (ေရွ႕) ကိုမူရင္း ရခုိင္စာပီ၌ကား (ရွိ) သို႕မဟုတ္ (ရွိယ့္) ဟူ၍ တြိရပါသည္၊ ရခိုင္စကား၌လည္း အခုထက္ထိ(အရွိ၊ အေနာက္) ဟူ၍ ေျပာဆိုသံုးစဲြလွ်က္ဟိပါသည္။

၄င္းရခိုင့္အားမာန္စာေစာင္ (၁) အဖြင့္ကဗ်ာ (၂) အျဖစ္ေတာ္လွန္ေရးစာဆို မင္းသားႀကီးရီႊဗန္းရြီးသားခေသာ သီတန္းစားရတုကို ရခိုင္ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားက လက္အား၍ ျမန္မာမႈျပဳထားပါသည္။ (မင္းသားအမွန္၊ ငါလွ်င္ၾကံက၊ ႏိုင္ငံရပ္စည္၊ တိုင္းျပည္အတြက္၊ ကိုယ့္အသက္ကို၊ ရက္ရက္စြန္႔ခြာ၊ ကုလားရြာ၌၊ ခႏၶာရုပ္ေဟာင္း၊ ဘ၀ေျပာင္းခ့၊ဲ ျဖစ္ေၾကာင္းသံသာ၊ သတၱ၀ါတို႔၊ မွန္စြာမခၽြတ္၊ သူမသတ္လည္း၊ မလြတ္တခါ၊ ေသအ့ံရာတည္း၊ ကမၻာမေၾက၊ သူတို႔ေတြလည္၊ အေနမစိုး၊ ငါေျမတိုးေသာ္၊ အရိုးတခါ၊ တြန္လိမ့္ရာ၏၊ ေနာင္လာေနာင္လူ၊ ရခိုင္သူတို႔၊ အယူမေျပာင္း၊ ငါ့လမ္းေၾကာင္းကို၊ ေကာင္းေကာင္းလိုက္လာ၊ တိုင္းဓညာကို၊ တခါမုခ်၊ ငါရို႕ရအ့ံ။ လံုးလေရွ႕သန္၊ လိုလွ်င္ၾကံက၊ နိဗၺာန္မခၽြတ္၊ လက္၀ါးခတ္သည္၊ စြဲမွတ္ဤစာေသတမ္းစာတည္း) ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။

(ေသအံ့ရာတည္း၊ လံုးလေရွ႕သန္၊ စဲြမွတ္ဤစာေသတမ္းတည္း) စေသာအပိုဒ္မ်ားတြင္(ေသ၊ ေရွ႕) ဆိုသည့္ေ၀ါဟာရမ်ားမွာ ျမန္မာမႈျပဳခံ ရခိုင္စာပီျဖစ္ပါသည္။ (ေသ) ( ေရွ႕) ဟူ၍ ရခိုင္ရို႔က သံုးစြဲျခင္းမဟိပါ။ ရခိုင့္စာပီ၌ (သီ) ( ရွိ) ဟူ၍ရာ သံုးစဲြပါသည္။ စကားေျပာရာတြင္လည္း
ဤအတိုင္းပင္ေျပာဆိုသံုးႏံႈးပါသည္။ (သူတို႕ေတြလည္း) ဆိုသည့္အပိုဒ္၌လည္း (ေတြ) ဆိုေသာေ၀ါဟာရကို ရခိုင္၌လံုး၀မတိြရပါ။ (ေတြ) သည္ျမန္မာစကား စစ္စစ္ျဖစ္ပါသည္။ ဗမာမႈအျပဳမခံရသိမ့္ေသာ (ဓည၀တီနိဂံုးရြာမ်ားသမိုင္းသာျခင္း၊ မူရင္းသု၀ဏၰေဒ၀ီ၏ ရႊန္းလိုက္ရတု) မ်ားကို ဖတ္ၾကည့္ေလ့လာၾကည့္လွ်င္ ရခိုင္စာပီအရြီး အသားအစစ္မ်ားကို တိြရပါလိမ့္မည္။ (ရႊန္း) ဆိုေသာေ၀ါဟာရကိုလည္း (ရႊန္း) လား (သႊ်န္း) လား သုေတသနျပဳရန္လိုအပ္ပါသည္။

အျမင္
အမ်ိဳးသီလကိုေစာင္ထိမ္းေရဆိုေသာ ရခိုင္သားႀကီးရို႔ ေအကနိအမ်ိဳးသီလကို ဖ်က္ဆီးနီေရဆိုေက မမွားပါ။ ရခိုင့္ကံၾကမၼာႏွစ္ (၂၀၀)၊ ရခိုင္အားမာန္စာေစာင္၊ ရခိုင္ဘ၀၊ ဓည၀တီစာေစာင္၊ လမ္းျပၾကယ္စာေစာင္၊ ယခု (ရခိုင္အမ်ိဳးသားသတင္းစာ) ရို႔သည္
ရခိုင့္ေတာ္လွန္ေရးနယ္ၿမီကထြက္ေသာ စာအုပ္စာေစာင္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ရခိုင္စကားရခိုင္ေ၀ါဟာရ တလံုးတပါဒမွ် မတြိရပါ။

အထက္စာေစာင္မ်ားပါ ေဆာင္းပါးကဗ်ာမ်ားသည္ရခိုင္စာပီထဲသို႔ လံုး၀သြတ္သြင္းမရေသာ ျမန္မာစာပီမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ေအပိုင္ ျမန္မာစာပီကို ရခိုင္လူငယ္ထုအတြင္းသို႔ ရခိုင့္မ်ိဳးခ်စ္မ်ားက အတင္းအဓမၼသြတ္သြင္းပီးနီမည္ဆိုပါလွ်င္ အမ်ားမၾကာရခိုင္သားကို
ျပတိုက္ထဲမွာၾကည့္လီကတ္ပါဖိ။
ရခိုင္စာပီကို လ်စ္လ်ဴျပဳ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ပစၥလကၡတ္ ပစ္ထားသည့္အျပင္ မူရင္းရခိုင္စာပီမ်ားကိုလည္း တတ္အားသမွ်ျမန္မာမႈျပဳနီေသာ ရခိုင္မ်ိဳးခ်စ္ႀကီးမ်ားကို ပေဇာင္ပ်င္လို႔ မ်ိဳးခ်စ္ေတဟုဆိုပါဖို႔။ မိမိရို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္စာပီအကၡရာ၊ ကိုယ္ပိုင္ဘာသာစကား ဟိပါလွ်က္သားႏွင့္ သူမ်ားစာပီ၊ သူမ်ားစကားကိုအငွါးသံုးစဲြျခင္းသည္ ကၽြန္စရိုက္လကၡဏာျဖစ္သည္။ ေတာင္ေက်ာ္မ်ားက အားလံုးဖတ္နားလည္ေအာင္
ျမန္မာပိုင္ရြီး ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆင္ၿခီပီးေလ့ဟိပါ၏။ ေတာင္ေက်ာ္တိကို ရခိုင့္အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲက လံုး၀ပစ္ပါယ္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။ (ငေတာင္ေက်ာ္) တိ အသက္ရွင္ဟိနီသမွ် ရခိုင္သားကၽြန္ဘ၀က မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါ။ ငေတာင္ေက်ာ္တိသည္ ရခိုင့္လူ႕အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ ရခိုင့္ေတာ္လွန္ေရးကိုတိုက္ရိုက္တမ်ိဳး၊ သြယ္၀ိုက္တဖုံဖ်က္ဆီးနီေသာ
ကာလနာမ်ားျဖစ္ပါသည္။

စာရိတၱပ်က္ျပားမႈ၊ ဘာသာတရားအား အေလးအနက္မထားမႈ၊ တေယာက္ကိုတေယာက္ အျပန္အလွန္မေလးစားမႈ၊ တေယာက္ကိုတေယာက္ ဗိုလ္က်စိုးမိုးလိုမႈရို႔သည္ ရခိုင္သား၏ကၽြန္ဗီဇလကၡဏာျဖစ္သည္။ ရခိုင္တခ်ိဳ႔ရခိုင္စကားမေျပာတတ္ပါယာ။ (ယ) ႏွင့္(ရ) ကိုကဲြေအာင္ အသံမထြက္တတ္ပါယာ။ ေအပိုင္ျဖစ္လာရျခင္းသည္ ရခိုင့္စာပီ မထြန္းကားမူအေပၚ အဓိကမူတည္ပါသည္။ ျမန္မာကိုက်ည္း အျပစ္ေျပာလို႔မၿပီးပါ။ ကိုယ္မ်က္ခ်ီးကိုကိုယ္ ျမင္ခ်ိန္တန္ပါဗ်ာယ္ျဖစ္ပါေၾကာင္း။ အခ်ဳပ္ေျပာရဖို႕ဆိုေက ျမန္မာကိုေခၚခီစြာလည္း ရခိုင္သားပါ။ ရခိုင့္စာပီကိုျမန္မာျပဳနီသူမ်ားမွာလည္း ရခိုင္သားပါ။ ရခိုင္ဘုရားမ်ားကို သိုက္တူးေရာင္းစားစြာလည္း ရခိုင္သားပါ။ ျမန္မာမႈျပဳခံရခိုင့္စာပီႏွင့္အတူ ရခိုင္သားဦးေဏွာက္ျမန္မာမႈျပဳခံလားရသည္။

လြယ္လြယ္ကူကူႏွင့္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ၄င္းကို ရခိုင္စကားတြင္ (ျဂင္းကပ္လားယာ) ဟုေျပာပါသည္။ ေအပိုင္ဆိုေက ဆရာႀကီးရို႔ကၽြန္ေတာ္ရို႔တိက မ်ိဳးဆက္သစ္တိကို ဇာအမြီမ်ိဳးပီးရပါဖို႔လဲ။ သမိုင္း၀င္ဘုရားကိုေရာင္းလို႔ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔စြာလား။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုဓါးျမတိုက္လို႔ လူမႈဖံုလံုေရးလုပ္ဖို႔စြာလား။ (ခင္ဗ်ားေပ်ာတာ က်ေနာ္မက်ားဘူး၊ ယခိုင္စကားေမ့သြားပ်ီ) ဆိုေရ အမီြမ်ိဳလား။ သမိုင္းပီးတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ယင္း သမိုင္းႄကီြးတင္နီကတ္ေတ ရခိုင္မ်ိဳးခ်စ္၊ ျပည္ခ်စ္တိ ပေဇာင္စိုင္းစားကတ္ေတေရာင္။ ။


ေက်ာ္၀င္းေခ် (ေခ်ာင္းသာႀကီး)
၁၉၉၈ ပါတ္၀န္းက်င္ေလာက္မွာ ရြီးသားပါသည္။ နိစြဲ႔ကို အေသခ်ာ မမွတ္မိ့လိုက္ပါယာ။ ရခိုင္ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား အစည္းအရံုးမွ ထုတ္၀ီေသာ “ပေတာက္စည္သံ” မဂၢဇင္း၌ ေဖၚျပၿပီးျဖစ္ပါသည္။
စစ

ေအာင္ျမင္မႈခွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္…“အသင္းအဖြဲ႔စိတ္ဓါတ္”

ေအာင္ျမင္မႈသည္ အတြင္း၊ အျပင္ႏွစ္စလံုးျဖစ္ႏိုင္၏။ အျပင္ဘက္-၄င္းသည္ ေကာင္းမြန္ေသာ အလုပ္တခု (၀ါ) ေအာင္ျမင္မႈအပၚေအာက္ၿခီခံ၍ လူအဖြဲ႔အစည္းမွ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းသည္ အျပင္ဘက္၏တိုင္တာျခင္းပင္ျဖစ္၏။ အတြင္း-၄င္းသည္လည္း လိုအင္ဆႏၵတခု ၿပီးျပည့္ စံုသည့္အခါ (၀ါ) အလုပ္တာ၀န္တခု ၿပီးစီးေအာင္ျမင္လားသည့္အခါ ထိုေအာင္ျမင္မႈအား အျပည့္အ၀ေက်နပ္ႏွစ္သိမ္းျခင္း၊ အားရ၀မ္းေျမာက္ျခင္း၊ ၾကည္ႏုျခင္းမ်ား၏ စိတ္ခံစားခ်က္ ပင္ျဖစ္သည္။ ဇာပိုင္စြာကို ေအာင္ျမင္မႈ၏မွန္ကန္ေသာ အတိုင္းအတာျဖစ္သည္ဟု ေျပာရမည္နည္း--အျပင္ဘက္၏ Accolades ကို ေျပာရမည္လား သို႔မဟုတ္ အတြင္းစိတ္၏ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ျခင္းႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းကိုေျပာရမည္လား။

ေအာင္ျမင္မႈကို က်န္ေတာ္႐ို႔ကိုယ္တိုင္၌ဟိေသာ သက္ေတာင့္သက္သာဟိသည့္ အနိမ့္အျမင့္ ဒီဂရီနန္႔လည္း တိုင္းတာ၍ရႏိုင္ပါသည္။ က်န္ေတာ္႐ို႔သည္ က်န္ေတာ္႐ို႔၏ ပင္ကိုယ္မူလ သဘာ၀ႏွင့္ကိုက္ညီေသာ လားလာလႈပ္ယွားနီထိုင္ၾကသည့္အခါ ဤအနိမ့္အျမင့္ဒီဂရီ အတိုင္အတာ ျဖစ္လာတတ္ၾကသည္။ ေပၚလာတတ္ၾကသည္။ အကယ္၍ က်န္ေတာ္႐ို႔၏ လိုအင္ဆႏၵစိတ္တိုင္းမက် (၀ါ) လက္ခံအတည္ျပဳထားသည့္နည္းလမ္းသည္ သဘာ၀ႏွင့္ မကိုက္ညီဟု ကိုယ္တိုင္သိျမင္လာသည့္အခါ တခုခုလိုအပ္နီဆဲ၊ လို၍ ဟာ၍နီဆဲပင္ျဖစ္သည္။

ေခါတ္သစ္စီမံခန္႔ခြဲမႈနည္းပညာက ေက်နပ္ႏွစ္သိမ္းႏိုင္ေသာ အလုပ္သမားေကာင္းတဦးသည္ လႈံ႔ေဆာ္တိုက္တြန္းမႈ အားနည္းႏိုင္သည္ဟု ညႊန္းျပၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင္းကုမၸဏီ (၀ါ) အဖြဲ႔အစည္းအား အက်ိဳးမျပဳႏိုင္ပါ။ ေျပာရဖို႔ဆိုပါေက မတင့္တိမ္မေရာင့္ရဲျဖစ္ျခင္း တခုတည္းနန္႔ အတင္အဓမၼလႈံ႔ေဆာ္စီျခင္းသည္ အႏႈတ္လကၡဏာဆင္ေသာ ခ်ဥ္းကပ္းမႈ တခုသာျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္ လူအမ်ားကအျပဳသေဘာဆင္ေသာ ေသေသခ်ာခ်ာ ေက်နပ္မႈရဟိလာၾကေသာအခါ သူ႐ို႔သည္ သူ႐ို႔၏ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းေျမာက္ျခင္းခံစာခ်က္မ်ားကို တျခားသူမ်ားႏွင့္ မွ်၀ီလာခ်င္ၾကသည္။ တျခားသူမ်ားကိုလည္း ေရာင့္ရဲတင့္တိမ္စီခ်င္ႀကၿပီး၊ တျခားသူမ်ားအတြက္ လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ား စတင္လုပ္ေဆာင္လာၾကသည္။ သူရို႔၏ တိုက္တြန္းလႈံ႔ေဆာ္မႈ အဆင့္အတန္းမ်ားသည္လည္း အမ်ားသူတကာထက္ ျမင့္မားလာႀကၿပီး၊ ပို၍ပို၍ ေကာင္းမြန္လာၾကသည္။ သူရို႔သည္ အလုပ္ခြင္ထဲ၌ နစ္ေပ်ာ္လာၾကၿပီး၊ ပို၍စိတ္၀င္စားလာလ်က္ ႏိုင္နင္းစြာလုပ္ႏိုင္လာၾကသည္။ ဤသည္မွာ မဟတၱမဂႏၵီ၏ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေဖၚျပခ်က္တခုျဖစ္သည္။

ေအာင္ျမင္မႈအတြင္း၌ က်န္ေတာ္ရို႔၏ ဘ၀ပံုပန္းသ႑ာန္ အားလံုးပါ၀င္ႏိုင္သည္။ အက်ံဳး၀င္ႏိုင္သည္။ တခ်ိဳ႔ေသာ ပညာသည္အလုပ္သမားမ်ား သူရို႔၏လုပ္ငန္းခြင္ အသီးသီး၌ ခ်ီးက်ဴးျခင္းခံရႏိုင္ေၾကာင္း ခံရႏိုင္ၾကပါလိမ့္မည္။ ေဂါင္းေဆာင္မ်ားသည္လည္း သူရို႔၏ နယ္ပယ္ေဒသ အသီးသီးမ်ားထဲ၌ ေကာင္းခ်ီးၾသဘာျပဳျခင္းခံရေကာင္း ခံရၾကပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ မိသားစုမ်က္ႏွာစာ၌ကား လံုးလံုးလ်ားလ်ား ပ်က္ကြက္သူမ်ားျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔တခ်ိဳ႔ေသာပုဂၢိဳလ္မ်ား မိသားစုမ်ားအတြက္ အလြန္ေကာင္းေသာ အိမ္ေထာင္ဦးစီးမ်ား ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ၾကေသာ္လည္း လူအဖြဲ႔အစည္းအတြက္ကား ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ဦးစီးဦးေဆာင္ရန္ကား မတတ္စြမ္းႏိုင္ၾကပါ။ ဘုရားတရားအလွဴလုပ္ငန္းခြင္ မ်ား၌ ႆဒါအေလွ်ာက္ လြတ္လပ္စြာပူးေပါင္းပါ၀င္သကဲ့သို႔ က်န္ေတာ္ရို႔သည္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ၾကရာ၌ လံုး၀လြတ္လပ္သူမ်ား ျဖစ္သင့္သည္။ သင္သည္ သရက္ခင္းဥယိုင္ထဲ၌ သရက္ပင္တပင္ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ မ်ိဳးစိ့ခ်ရာ၌ တာ၀န္ယူၾကည့္ပါ။ ၄င္းသရက္ပင္ ႀကီးျပင္းလာသည့္အခါ သင္အား၊ သင့္အသိုင္းအ၀ိုင္းႏွင့္ တျခားေသာလူသားမ်ားအား ခ်ိဳျမေသာသရက္သီးမ်ားမွ ေရာင္ျပန္ ဟပ္ပါလိမ့္မည္-ဟုဆိုပါလ်င္-သရက္သီးအစိ့သည္ ဇာလုပ္ငန္းတာ၀န္ကို ေဆာင္ရြက္ ခပါသနည္း။ အျမင္သေဘာအားျဖင့္ မည္သည့္ခက္ခဲ့မႈကိုမွ ေဖၚေဆာင္ခပံု မေပၚေသာ္လည္း သရက္သီးအစိ့မွ တဖန္သရက္သီးအျဖစ္၏ အမွန္တရားကား ဆက္လက္က်န္ဟိနီ ဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ သဘာ၀တရားပင္ျဖစ္သည္။

ပဇာေၾကာင္း က်န္ေတာ္ရို႔လူသားမ်ား “ေအာင္ျမင္မႈ” ကို ရဟိလိုၾကပါသနည္း-ဟုဆိုလွ်င္ ေအာင္ျမင္မႈသည္ ေက်ာ္ေဇာကိတၱဂုဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုစီ၏။ ေအာင္ျမင္မႈအထြတ္အထိပ္၌ ေရာက္ဟိနီစီတတ္၏။ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ္းမႈႏွင့္ျပည့္စံုစီျခင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းႏွင့္ျပည့္စံုစီျခင္း၊ လိုအင္ဆႏၵျပည့္စံုစီျခင္း၊ ေလာဘတရားအတိုင္း ျပည့္စံုသည့္အျဖစ္မ်ားႏွင့္ အေဖၚျပဳတတ္္ရ၏။ ေအာင္ျမင္မႈသည္ က်န္ေတာ္႐ို႔ကိုယ္တိုင္ လက္တြိ႔ခံစား၊ စံစားရသည့္ ထူးျခားေသာ လကၡဏာတရပ္ ျဖစ္သည္။ ၄င္းကိုပင္ “အလံုးစံုျပည့္စံုေသာ တန္ခိုးအာဏာႀကီးမားျခင္းျဖစ္၏” ဟု ဆို၏။ က်န္ေတာ္ရို႔သည္ ေအာင္ျမင္လိုေသာ ျပင္ျပမႈစိတ္ဆႏၵဟိေသာေၾကာင့္ ထိုေအာင္ျမင္မႈ ႀကီးႀကီးမားမား ဆြတ္ခူးႏိုင္ၾကသည္။ ႀကီးက်ယ္ခန္႔နားလိုၾကသည့္ အေၾကာင္းအရင္းမွာ က်န္ေတာ္ရို႔လူသားမ်ား၌ တြီးေခၚႏိုင္ေသာဥာဏ္စြမ္းရည္မ်ား ဟိ၍ပင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္း က်န္ေတာ္ရို႔သည္ အရာရာတိုင္းကို အႏိုင္ရလိုၾကသည္။ အရာရာတိုင္းကို ျပည့္စံုလိုၾကသည္။

အကယ္၍ က်န္ေတာ္ရို႔သည္ ေအာင္ျမင္မႈအဓိပၸါယ္အလံုးစံုကို နားလည္ၾကပါလ်င္ က်န္ေတာ္ရို႔၏ေအာင္ျမင္မႈသည္ တစံုတေယာက္ေယာက္၏ ယွ်ံဳးနိမ့္ျခင္း၌မွီခိုအားထားျခင္း မျပဳသင့္ (သို႔မဟုတ္) ပုဂၢိဳလ္တဦးဦးအားျဖဳတ္ခ်၍ အႏိုင္ရယူျခင္းလည္း မျဖစ္စီသင့္။ က်န္ေတာ္ရို႔၏ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းေျမာက္ျခင္းသည္ အျခားပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ ၀မ္းနည္းႀကြိကြဲျခင္း၊ ပူဆြဲေသာကမ်ားအေပၚ အားရမွီခိုအႏိုင္ယူျခင္းလည္း မျဖစ္စီရေပ။ တျခားသူမ်ား၏ ဒုကၡေ၀ဒနာခံစာရျခင္းကိုလည္း က႐ုဏာသက္တတ္ရမည္။ စာနာေထာက္ထားတတ္ရမည္။ ထို႔အတူ သူရို႔၏အမွန္စင္စစ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ၀မ္းေျမာက္ၾကည္ႏုမႈကိုလည္း အတြိ႔အၾကံဳအျဖစ္ သင္ခန္းစာယူတတ္ၾကရမည္။

လကၤာဒီပကၽြန္း (လက္ဟိသီရိလကၤာႏိုင္ငံ) မွ ေအာင္ပြဲ႔ႏွင့္အတူ ျပန္ေရာက္လာေသာ ရာမအား “လကၤာဒီပစစ္ပြဲ႔အား မည္ကဲ့သို႔ေအာင္ျမင္ခပါသနည္း” ဟု မီးလာၾကသည့္အခါ သူအားစစ္ပြဲ႔အတြင္း ကူညီေဆာင္ရြက္ပီးၾကသည့္ မဟာ..ဟာႏုမာန္ေမ်ာက္တပ္မဟာႀကီး အပါအ၀င္၊ အျခားစစ္သည္ေတာ္ႀကီးမ်ား၊ စစ္သူႀကီးမ်ားအား တဦးမက်န္ဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဴး ေျဖဆို၏။ စင္စစ္မွန္ကန္ေသာ ေအာင္ျမင္မႈသည္ တျခားပုဂၢိဳလ္မ်ားအားလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏုစီ၏။ အသင္းအဖြဲ႔တခုလံုး ဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဴးရာ၌လည္း ေတးကဗ်ာတပုဒ္ကဲ့သို႔ ၾကည္ႏု၀မ္းေျမာက္စီ၏။ စစ္မွန္ေသာေဂါင္းေဆာင္တဦး (၀ါ) အေစခံ၀န္ထမ္းေဂါင္းေဆာင္ တဦးသည္ တဦးတေယာက္တည္း ေအာင္ျမင္မႈရယူျခင္း မဟုတ္စီဘဲ အသင္းအဖြဲ႔စည္းတခုလံုးကို ေအာင္ျမင္မႈႏွင့္အတူ သူရို႔၏ (အသင္း၀င္၊ အဖြဲ႔၀င္) ဂုဏ္အခ်ိန္အ၀ါကို လက္တြဲျမႇင့္တင္ယူေဆာင္လားၾကသည္။ မယ္သီတာဟိေသာနီရာကို တိတိက်က် သတင္းရယူၿပီးေနာက္ လကၤာဒီပကၽြန္းမွ မဟာ..ဟာႏုမာန္ေမ်ာက္ ျပန္ေရာက္လာသည့္အခါ မယ္သီတာဟိေသာနီရာသတင္းကို ရာမထံသို႔တိုက္ရိုက္မဆက္သ ဘဲ၊ ဟာႏုမာန္သည္ တျခားပူးေပါင္းပါ၀င္ၾကသည့္ ေမ်ာက္စစ္သည္ေတာ္မ်ားအားစုရံုးၿပီး ထိုေမ်ာက္စစ္သည္ေတာ္မ်ားအား မယ္သီတာဟိသည့္ နီရာသတင္း ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေအာင္ျမင္စြာရယူျခင္း သံတမာန္အဖြဲ႔၌ အားလံုးပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မႈေၾကာင့္ ဤသတင္းကို ရဟိႏိုင္ခသည္ဟု ခ်င္းျပသည္။ ထိုသတင္းကိုလည္း ရာမထံသို႔ အတူတကြဆက္သၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေမ်ာက္တိုင္းေမ်ာက္တိုင္း တန္းတူပူးေပါင္းပါ၀င္မႈေၾကာင့္ မယ္သီတာအား ရွာေဖြတြိ႔ဟိခသည္ဟု ခံယူၾကသည္။ ဤသည္မွာ တကိုယ္ေကာင္းမဆံေသာ စစ္မွန္သည့္ ေဂါင္းေဆာင္ (၀ါ) အေစခံ၀န္ထမ္းလိုေသာ ေဂါင္းေဆာင္ရို႔၏ ေအာက္ၿခီခံက်ေသာ အမ်ားပူးေပါင္းပါ၀င္လိုေသာ အသင္းအဖြဲ႔စိတ္ဓါတ္ပင္ျဖစ္၏။

ဘုရားသခင္သည္ က်န္ေတာ္ရို႔အား အေယာက္တိုင္းစီ၏ ထူးျခားေသာဂုဏ္၀ိေသႆကို ဖန္တီပီးခသည္ဟု ဆိုပါလ်င္ က်န္ေတာ္ရို႔သည္ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ ယံုၾကည္သူမ်ား ျဖစ္ၾကရမည္။ ေလာကႀကီးအတြင္း၌ အတုအပလုပ္ေဆာင္ၾကသည့္အခါ (သို႔မဟုတ္) သူတပါးအား မွာၾကားလိုေသာသတင္းကို ကိုယ္တိုင္သယ္ယူပို႔ေဆာင္လာၾကသည့္အခါ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ မွီခိုသူမ်ားျဖစ္ၾကရမည္။ က်န္ေတာ္ရို႔သည္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္သူမ်ားျဖစ္ၾကရမည္။ အကယ္၍ က်န္ေတာ္ရို႔ တစံုတေယာက္ေယာက္အား အတုအပလုပ္၍ ေအာင္ျမင္မႈကို ရဟိလွ်င္ ထိုေအာင္ျမင္မႈသည္ တျခားေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္လည္း သက္ဆိုင္သည္။ ဆက္စပ္မႈဟိသည္။ ဒုတိယအားျဖင့္ က်န္ေတာ္ရို႔သည္ လြတ္လပ္သူမ်ားျဖစ္ၾကရမည္။ ၿပီးမွ မိမိအလုပ္ကို ဆက္လုပ္ပါ။

အျမင္သေဘာအားျဖင့္ အေရးပါအရာမေရာက္သည့္ လႈပ္ယွားမႈကအစ-တျခားသူမ်ားအကူ အညီမပါဘဲ မိမိနီသည့္အိမ္ခန္း သပ္သပ္ယပ္ယပ္ ျဖစ္လာစီရန္၊ မိမိအ၀တ္အစားမ်ားကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ဂရုတစိုက္ျဖစ္စီရန္ႏွင့္ သန္႔ယွင္းေသာရီခ်ိဳးခန္းတခု အၿမဲျဖစ္နီစီရန္ မိမိကိုယ္ကို လြတ္လပ္စြာပူးေပါင္းပါ၀င္ျခင္းသည္ မိမိကိုယ္တိုင္လုပ္၍ ရႏိုင္ပါတကားဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈရလာစီလိမ့္မည္။ ဤသည္မွာ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ လြတ္လပ္ေသာ လမ္းသြယ္၌ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ျခင္းျဖစ္၏။

ဘာသာျပန္
ခိုင္ျမသိန္း (ေခ်ာင္းသာႀကီး)
၁၂၊ ၁၀၊ ၂၀၀၄၊
Dum Dum Central Jail, Kolkatta, India.
Thusday, September 28, 2004 ထုတ္ The Times of India သတင္းစာပါ {တရားေဟာေသာမဟာေဗာဓီး The Speaking Tree} အခန္းက႑မွ စာရြီးဆရာ ဆြာမိနိပၡိလာနႏၵ (Swami Nakhilananda) ရြီးသားေဖၚျပေသာ {Secret of Success: Team Spirit} အား ရခိုင္ဘာသာသို႔ သင့္ေလွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အာဏာပါ၀ါ၏ထိုင္ခံုမွာ…ဂုဏ္ (သို႔မဟုတ္) အမႈထမ္းျခင္း

၀န္ႀကီးတဦးအျဖစ္၏အဓိပၸါယ္မွာ ျပည္သူလူထုအတြက္ အမႈထမ္းျခင္းသတ္သတ္သာျဖစ္၏။ မည္သို႔ပင္ဆိုစီကာမူ..အကယ္၍…၀န္ႀကီးအျဖစ္အား သာယာေက်နပ္ႏွစ္သိမ္းမႈ (၀ါ) ဂုဏ္ျဒပ္ၾသဇာရယူရန္ နည္းလမ္းတခုအျဖစ္ သူ၏အတြင္းစိတ္၌ ထင္ျမင္ယူဆထားၿပီး ထိုရာထူးသည္ အသံုးျပဳျခင္းခံရပါက၊ ျပည္သူျပည္သားမ်ား တိုးတက္ႀကီးပြားမႈကို အဟန္႔အတားျဖစ္စီ၍၊ ေဖါက္ျပန္အဂတိလိုက္စားမႈႏွင့္ လူ႔အဖြဲအစည္းအား ေသာင္းက်န္း ဗိုလ္က်ၿပီး ယုတ္ညံ့ေသာကိုယ္က်င္တရား လမ္းသြယ္ထဲသို႔ ေဇာက္ထိုးခုန္ဆင္းလိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ေၾကာင္ရြံ႔ျခင္းႏွင့္ လံုၿခံဳမႈမဟိျခင္းမ်ားက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဆုပ္ကိုင္ထားလိမ့္မည္၊ လူသားမ်ားကို တားဆီးခ်ဳပ္တည္၍ ထားၾကလိမ့္မည္။ဤသည္မွာ ေၾကာက္ရြံ႔ျခင္း၊ လံုၿခံဳမႈကင္းမဲ့ျခင္းမ်ားအား ႏွိမ္နင္းေအာင္ျမင္စီလိုရန္ လူသားမ်ား အတြက္ သဘာ၀အေၾကာင္းတရားျဖစ္သည္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း၌ အမ်ားစုသည္ လံုၿခံဳမႈ ဟိလာစီရန္၊ လံုၿခံဳမႈစိတ္ခ်လာေအာင္ အၿမဲတမ္းလိုလို တခုခုလုပ္တတ္ၾကပါသည္။ အက်ိဳး ဆက္အားျဖင့္ အာဏာပါ၀ါ၏ထိုင္ခုန္အတြက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ ေတာ္လွန္လာၾက တတ္သည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုစီ..ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ အာဏာပါ၀ါရလာၿပီးေနာက္ ထိုအာဏာ ပါ၀ါအား စြဲမက္လာၾကသည္….မွာ…အမွန္စင္စစ္ အာဏာပါ၀ါမဟုတ္ပါ။ သူ႐ို႔၏၀တၱရားမ်ား ေဆာင္ရြက္ၾကရန္ ၀န္ႀကီးယံုးထဲသို႔ ေရာက္လာၾကသည့္တိုင္ေအာင္ သူ႐ို႔သည္ အနည္းဆံုး အလုပ္ေလာက္သာ ၿပီးစီေအာင္ျမင္ႏိုင္ၾကသည္။ သူရို႔လုပ္ငန္းေဆာင္တာ မၿပီးစီးသည္ကို ၾကည့္၍ သူ႐ို႔အားျပစ္တင္ပုတ္ခတ္ ေ၀ဖန္ျခင္းမျပဳပါႏွင့္။ အာဏာပါ၀ါ၏ထိုင္ခုန္ကို ရယူ သိမ္းဆည္းလိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္ သူ႐ို႔၏ ငါတေကာ့ေကာ့၍ ေငါ့ေျပာျခင္းသည္ သူ႐ို႔၏ စိတ္တြင္း၌ ေၾကာင္ရြံ႔စိုးရိမ္လ်က္ က်န္ဟိနီဆဲပင္ျဖစ္သည္။ အဟုတ္အမွန္ပင္… ေၾကာက္ရြံ႔ စိုးရိမ္ျခင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးသည္ စိတ္တြင္း၌ ပိုမိုတိုးျမင့္လာသည္။ အကယ္၍ က်ပ္တည္းတင္းမာမႈႏွင့္ ေၾကာက္ရြံ႔စိုးရိမ္နီပါက သင္သည္အျပဳသေဘာေဆာင္သည့္ ဖန္တီးမႈအတြီးအေခၚသစ္ႏွင့္ အတူ ေအာက္ၿခီခံျမင့္မားလာႏိုင္မည့္ မဟုတ္ပါ။ ထို႔ေၾကာင္း သင္သည္ အလုပ္ေျမာက္မ်ားစြာ မလုပ္ႏိုင္၊ သင့္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္လည္း မလုပ္ႏိုင္သလို၊ သင့္ကိုယ္ရည္အတြက္လည္း လုပ္ႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ ၀န္ႀကီးမ်ား သူ႐ို႔ရလိုၾကသည့္ သူ႐ို႔၏လမ္းေၾကာင္းကို မေရာက္လ်င္ ၀န္ႀကီးမ်ားရာထူးမွ ႏႈတ္ထြက္ၾကမည္ဟု ၿခိမ္းေျခာက္တတ္ၾကသည္မ်ားကို သင္႐ို႔မၾကာမဏ ၾကားကတ္ရပါ လိမ့္မည္။ တခ်ိဳ႔ေနာက္လိုက္မ်ားက သူ႐ို႔ကိုသူ႐ို႔ကိုယ္တိုင္ သတ္သီရန္ထိ ၿခိမ္းေျခာက္တတ္ ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ရာထူးမွႏႈတ္ထြက္ရန္ ေဇာတိကတက္ျခင္းသည္ တာ၀န္မဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ဂုဏ္ယူဖြယ္ရာမဟုတ္ပါ။ အနစ္နာခံ စြန္႔လႊတ္ျခင္းလည္း မဟုတ္ပါ။ ဤသည္မွာ ျပည္သူမွ အထြတ္တျမတ္လႊဲအပ္ထားေသာ တာ၀န္၀တၱရားကို စြန္႔လႊတ္ျခင္းအျပဳအမူသာ ျဖစ္သည္။ သင္သည္ သင္၏ရာထူးစြန္႔လႊတ္ျခင္းအား ေဇာတိကမာန္မာန ဂုဏ္ေမာက္ရ ေလာက္ေအာင္ထိ ၀န္ႀကီးအျဖစ္သည္ ဇိမ္ခံပစၥည္းတခုကား မဟုတ္ေခ်။ အလားတူပင္… ၀န္ႀကီးရာထူးအား တစံုတေယာက္အား အပ္ႏွံျခင္းသည္ ၀န္ႀကီးအျဖစ္ရြီးခ်ယ္ခံရသူ၏ အေကာင္းဆံုးအေစခံ၀န္ထမ္းမႈကို ေမွ်ာ္လင္းျခင္း၊ ေတာင္ဆိုျခင္းသာျဖစ္၏။ ၄င္းသည္ ဆုလဒ္တခုအျဖစ္ အဓိပၸါယ္ေကာက္ယူဖြင့္ဆိုဖို႔ကား မဟုတ္ေခ်။သင္၌ ေအကန္စင္စစ္ မြီးရာပါကိုယ္ပိုင္ပါ၀ါစြမ္းရည္ဟိပါက ျပည္သူအက်ိဳးစီးပြားအတြက္ အမွန္ပင္အမႈထမ္းလိုရန္ အာဏာရာထူး (၀ါ) အဏာပါ၀ါထိုင္ခုန္ကား မလိုအပ္ပါ။ မဟတၱမဂႏၵီ ျပည္သူ႔အက်ိဳးေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခသကဲ့သို႔ တရား၀င္ရာထူးဌာနႏၱရမဟိဘဲ လူထုအက်ိဳးစီးပြား အတြက္ သင္ပိုၿပီးေကာင္းက်ိဳးျပဳႏိုင္သည္။ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သည္။ မၾကာခဏလိုလို အုပ္ခ်ဳပ္သူ တဦးသည္ မွန္ကန္ျပဳျပင္ေရးသမား တေယာက္မဟုတ္သလို၊ မွန္ကန္ျပဳျပင္ေရးသမား သည္လည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသမားတေယာက္မဟုတ္ပါ။ မွန္ကန္ျပဳျပင္ေရးသမားသည္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အာဏာကို မလိုလားပါ။ မမက္ေမာပါ။ျပည္သူလူထုအမ်ားစုအား လႈံ႔ေဆာ္မႈပင္ရင္းအခ်က္အလက္မ်ားမွာ ထိခိုက္လြယ္ေသာ၊ ခံစားလြယ္ေသာ စိတ္အာ႐ံုမ်ားပင္ျဖစ္၏။ စါမတတ္သူ ဦးရည္မ်ားလာေသာအခါ ထိခိုက္ လြယ္ေသာ၊ ခံစားလြယ္ေသာ စိတ္အာ႐ံုမ်ားပို၍ ျဖစ္လာတတ္ၾကသည္။ ဤနီရာမွာ က်ယ္ျပန္႔သည့္ပညာေရး စနစ္ႏွင့္ပါတ္သက္လို ဆန္က်င္တန္ျပန္ျပဳရန္ အေရးႀကီးသည္ တခုမွာ ဘာသာေရးပညာရပ္ႏွင့္ သိပၸံပညာရပ္ႏွစ္ခုစလံုးပင္ျဖစ္သည္။ႏိုင္ငံေရးေဂါင္းေဆာင္အမ်ားစုသည္ စစ္မွန္ေသာျပည္သူ႔၀န္ထမ္း အယူအဆအား မိုက္မဲစြာ မ်က္ကြယ္ျပထားၾကသည္။ ဥေပကၡာျပဳထားၾကသည္။ လူမ်ိဳး၏ထံုးတမ္းစိုင္လာ ေဘာင္နယ္ နမိတ္မ်ားကို ေက်ာ္လြန္၍၊ ဘာသာေရးဓေလ့ထံုးတမ္း ေဘာင္နယ္နမိတ္မ်ားကို ေက်ာ္လြန္၍၊ အမ်ိဳးသားေရးဆိုင္ရာ ေဘာင္နယ္နမိတ္မ်ားကို ေက်ာ္လြန္၍ အနည္းငယ္ေသာ စြန္စား လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား ဟိၾကပါ၏။ ထိုနယ္နမိတ္ေဘာင္မ်ားႏွင့္ ခ်ဳပ္တည္သတ္မွတ္ထား လိုက္ေသာအခါ သူ႐ို႔ကိုသူ႐ို႔ကိုယ္တိုင္အား ေဘးဥပါဒ္ျဖစ္စီသလို၊ တျခားသူ႐ို႔ႏွင့္ ဆက္ႏြယ္နီသည့္ ပါတ္၀န္းက်င္တခုလံုးလည္း ထိခိုက္နစ္နာ ပ်က္စီးၾကရသည္။ ထို႔ေၾကာင္း ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားသည္ လူမႈေရးတာ၀န္၀တၱရားမ်ား ထမ္းေဆာင္ရာ၌၊ တိုင္ျပည္အား ဦးစီးဦးေဆာင္လမ္းျပရာ၌ ႏိုင္ငံေရးပညာရပ္မ်ား ကၽြမ္းက်င္ရန္ အထူးလိုအပ္ပါ၏။ အေရးႀကီးသည့္အခ်ိန္ကာလျဖစ္ေသာ ကမၻာမိသားစု (Global Family) ၏ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် လွ်င္ျမန္လႈပ္ယွားနီေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္ သေဘာေပါက္ထားရမည္။ ညက္နီေအာင္ တတ္ေျမာက္ထားရမည္။ ႏြးက်ီေအာင္လည္း သိထားရမည္။ ၀န္ႀကီးမ်ားသည္ ေျမႇာက္ပင့္ကပ္ေမွ်ာင္နီေသာ ႏိုင္ငံေရးသံခ်ီးတက္မ်ားအားဆန္႔၍ ေဘးအႏၵရယ္လံုျခံဳေအာင္ ကာကြယ္ရန္ သူ႐ို႔၏စြမ္းရည္မ်ားကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ထားရန္လည္း အလြန္အေရးႀကီးစြာလိုအပ္ပါသည္။ အမွန္ပင္….သူ႐ို႔၏အတြင္းစိတ္ (inner voice) ကို လိုက္နာသင့္သည္။ သူ႐ို႔၏ လမ္းညႊန္မႈသည္ အမွားမ်ားထဲမွ အေကာင္ဆံုးမွန္ကန္မႈကို ရြီးခ်ယ္စီးစစ္ရန္ အတြင္းစိတ္၏အလြန္ေကာင္းမြန္ေသာ မူပိုင္လမ္းညႊန္မႈကို လိုက္နာ သင့္သည္။အယံုအၾကည္ကင္းမဲ့ေသာ ႏိုင္ငံေရနယ္ပယ္မွ က်န္ေတာ္႐ို႔လြတ္ေျမာက္ရမည္။ အမုန္ပြားစီေသာႏိုင္ငံေရးႏြံအိုင္ထဲမွ က်န္ေတာ္႐ို႔လြတ္ေျမာက္ရန္ ႀကိဳးစားရမည္။ စစ္မွန္ေသာ အေျမႇာ္ျမင္ ဆင္ျခင္တံုတရားႏွင့္ျပည္စံုေသာ ႏိုင္ငံေရးမူ၀ါဒသည္ ဘာသာစကားကြဲျပားမႈ၊ အယူအဆ ယံုၾကည္ခ်က္ကြဲျပားမႈ၊ ဘာသာေရးမတူကြဲျပားမႈ၊ ဇာတ္နိမ့္ဇာတ္ျမင့္ မတူကြဲျပားမႈမ်ားအား တေျပးညီသေဘာထားျဖင့္ ျပဳစုေစာင့္ေယွာက္ရန္သာျဖစ္သည္။ အေစခံအမႈထမ္းျခင္းသည္ ႏိုင္ငံေရးအာဏာပါ၀ါ၏ ဦးတည္ခ်က္ျဖစ္လာေသာအခါ (ႏိုင္ငံေရး) လႈပ္ယွားမႈတရပ္လံုးသည္ တိုးတက္၊ ႀကီးပြားခ်မ္းသာ၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈသို႔ ေျပာင္းလဲ လာၾကသည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုစီ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားသည္ မၾကာခဏလိုလို အတူတကြ ျဖစ္လာၾကသည့္အေၾကာင္းရင္မွာ ဘံုရန္သူအား တိုက္ခိုက္ႏွိမ္နင္းရန္အတြက္ တခုတည္းသာ ျဖစ္ၾကသည္။ ဘုံ္ရည္မွန္ခ်က္ပန္းတိုင္ (သို႔မဟုတ္) ဘံုအက်ိဳးစီးပြား (အမ်ိဳးသားအက်ိဳးစီးပြား) အတြက္ကား မျဖစ္ႏိုင္ၾကေခ်။ သူ႐ို႔၏ညီညြတ္ျခင္းသည္ ေၾကာက္ရြံ႔ျခင္းႏွင့္ မုန္းတီျခင္း (၀ါ) ရန္ျငိဳးမ်ားအား ေအာက္ၿခီခံ၍သာျဖစ္ၾကသည္။ မတူကြဲျပားျခားနားေသာပါတီမ်ား တိုင္ျပည္ အက်ိဳး၊ ျပည္သူအက်ိဳး၊ အမ်ားအက်ိဳးမ်ားအတြက္ အဘက္ဘက္မွ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈတိုးျမင့္မက တိုးျမႇင့္လာေအာင္ အတူတကြပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္သင့္သည္။ ရန္ၿငိဳးအမုန္းတရားႀကီး စိုးမိုး၊ လႊမ္းမိုးသည့္ႏိုင္ငံေရးမူ၀ါဒ အဆံုးသတ္သင့္ၿပီျဖစ္၏။အလြန္ခ်မ္းသာၾကြယ္၀သည့္ ၿမီပိုင္သွ်င္သူေဌးတေယာက္သည္ ပန္ၿခံအလုပ္သမားႏွစ္ဦး ငွား၍ ပန္းၿခံ၌အလုပ္လုပ္ခိုင္စီ၏။ ႏွစ္ဦးစလံုးအား တလွည့္စီေျပာင္း၍ လုပ္ခိုင္းစီ၏။ ႏွစ္ဦးစလံုးပင္ ပန္ၿခံအားမည္ကဲ့သို႔ တိုးတက္ေျပာင္းလွဲသင့္သည္။ မည္ကဲ့သို႔ ျပဳျပင္သင့္သည္ႏွင့္ပင္ သေဘာထားကြဲလြဲၾကလီ၏။ အလုပ္သမားတဦးက ၿမီေလာက္သာ ျပဳျပင္ယွင္းလင္းထား၏။ ေနာက္လုပ္သမားတဦးေရာက္လာေသာအခါ ပထမအလုပ္သမား၏ မၿပီးဘဲက်န္ဟိနီေသာ အလုပ္ကိုဆက္မလုပ္ဘဲခ်န္ထား၍ သူလုပ္လိုေသာအလုပ္ကိုသာ ေျပာင္လြဲလုပ္လီ၏။ ဤကဲ့သို႔ တဦး၏အလုပ္ကိုတဦးက ခ်န္ထားျခင္ျဖင့္ လေပါင္းမ်ားစြာ ၾကလာ၏။ ေနာက္ဆံုးမွာ ပန္းျခံႀကီးသည္ မည္သည့္ပန္းပင္မွ မစိုက္ပ်ိဳးႏိုင္ဘဲ၊ မည္သည့္ပန္းပြင့္မွ မထုတ္လုပ္ႏိုင္ဘဲ ေပါင္းျမက္ထူလ်က္ ဆက္လက္က်န္ဟိနီဆဲပင္။ သူ႐ို႔၏တတ္စြမ္းမႈစြမ္းရည္မ်ားသည္ အခ်ဥ္းအႏွီးႄကြား၀ါမႈသာ ျဖစ္လီ၏။အထက္ေဖၚျပပါဥပမာႏွင့္ လက္ဟိႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၏ မူ၀ါဒလမ္းစိုင္မ်ားႏွင့္ လုပ္ငန္းမ်ားသည္ တထပ္တည္း၊ တထည္ရာတည္း ကြက္တိစြပ္ပိုက္ပင္တူနီပါ၏။ ဤကဲ့သို႔လည္း ေဆာင္ရြက္ၾက၏။ ယခင္ပါတီ၏ မၿပီးဆံုးဘဲက်န္ဟိနီေသာ အလုပ္ကိုဆက္မလုပ္ဘဲ ခ်န္ထား၍ သြားပုတ္လီလႊင့္ေျပာျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္မ်ားကို ျဖံဳးတီးပစ္ၾက၏။ က်န္ဟိနီေသာ ႏိုင္ငံေရပါတီမ်ား၏ လုပ္ငန္းမ်ားအား ျဖည့္စြက္လုိက္သည့္အခါ၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီတခုႏွင့္တခု ေလးစားခ်ီးျမႇင့္လာၾကသည့္အခါ အိႏၵီယာသည္ အမွန္ပင္ေတာက္ေျပာင္ထြန္းလင္း လာလိမ့္မည္။ (ဆတ္ယူဂ (အိႏၵီယသမိုင္း၌ အလြန္တိုးတက္ခသည့္ Satyuga) ေခါတ္တေခါတ္ဟိဖူးခပါ၏။ ၄င္းေခါတ္၏လူသားမ်ားသည္ အလြန္႐ိုးသား၍ မင္းေကာင္း မင္းျမတ္မ်ားေပၚခပါ၏။) သို႔မဟုတ္ အားလံုးေသာႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား ဘံုဦးတည္ခ်က္ ပန္းတိုင္သို႔ ဦးတည္လာၾကသည့္အခါ ရႊီေရာင္လႊမ္းေသာေခါတ္သို႔ ေရာက္လာၾကလိမ့္မည္။ ဆင္းရဲျခင္းအတိဒုကၡမွ သက္သာခြင့္ရလာၾကလိမ့္မည္။ ဆင္းရဲသူဆင္းရဲသားမ်ားအား အာမခံသည့္ဘ၀ကို ထူေထာင္ခြင့္ရႏိုင္ၾကလိမ့္မည္။ စာနာတတ္သည့္စိတ္ထားမ်ား၊ သနားညႇာတာတတ္သည့္စိတ္ထားမ်ား ကိမ္း၀ပ္ႏိုင္ၾကလိမ့္မည္။ အျပစ္ကင္မဲ့သူျပည္သူ ျပည္သားမ်ားအတြက္ လံုျခံဳမႈပိုမိုရဟိလာၾကမည္။ ေဖါက္ျပန္ၿပီး အဂတိလိုက္စားေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားလည္း ေပၚေပါက္လာႏိုင္ၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။

ဘာသာျပန္ခိုင္ျမသိန္း (ေခ်ာင္းသာႀကီး)
August 31, 2004
Dum Dum Central Jail, Kolkatta, India.
Thursday, May 27, 2004 ထုတ္ The Times of India သတင္းစာပါ “တရားေဟာေသာ မဟာေဗာဓီး The Speaking Tree” က႑မွ စာရြီးဆရာ သွ်ရီသွ်ရီရာဗီခ်န္ကာ (Sri Sri Ravi Shankar) ရြီးသားေဖၚျပေသာ { The Seat of Power: Pride or Service} အား ရခိုင္ဘာသာသို႔ ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။

ေဂါင္းေဆာင္၏တန္ဘိုး--မနာလိုအားက်ျခင္း (၀ါ) ၿပိဳင္ဆိုင္ျခင္း

ေဂါင္းေဆာင္မႈသည္ တန္ခိုးစြမ္းရည္ႀကီးေသာ လုပ္ငန္းတခုျဖစ္သည္။ ေဂါင္းေဆာင္တဦးသည္ ရာထူးႏွင့္လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို အားက်ၾကသလို ထိုရာထူးႏွင့္လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ား၌ နစ္ေပ်ာ္တတ္ၾကသည္။ သူသည္ ေျမႇာ္ပင့္လြန္ျခင္း (သို႔မဟုတ္) အ႐ို႔ေသလြန္ျခင္းတခုခုကို လက္ခံရဟိတတ္သည္။ ၿပိဳင္ဖက္မဲ့ခ်န္ပီယံတေယာက္အျဖစ္ နာေက်ာ္ႀကားခံရတတ္သည္။ ေျမႇာက္စားျခင္းခံရတတ္သည္။

ေဂါင္းေဆာင္တေယာက္သည္ မၾကာခဏ ၿပိဳင္ဆိုင္ျခင္းခံရေသာအခါ အနည္းငယ္အံ့ၾသစရာေကာင္းသည္မွာ အားက်ဖြယ္ရာေကာင္းျခင္းပင္ျဖစ္၏။ အခ်ိန္အ၀ါျမင့္မားမႈႏွင့္ တန္ခိုးအဏာႀကီးေသာ ရာထူးမ်ားအတြက္ စိတ္အားထက္သန္ျပင္းျပစြာ သူ႐ို႔၏ကတိဂ၀တ္၊ သစၥာမ်ားျဖင့္ ေႁကြးေႀကာ္တတၾကသည္။ ယင္းေနာက္ တိုင္းျပည္အတြင္း အျမင့္မားဆံုးေသာရာထူးကို ျမဴဆြယ္ရယူၾက၏။

ဆိုနီယာဂႏၵီ (Sonia Gandhi) သည္ တိုင္ျပည္၏အျမင့္ဆံုး အာဏာရာထူးအားစြန္႔လႊတ္ရျခင္း အၾကာင္းအရင္းမ်ားသည္ ျပည္သူလူထုအား အျငင္းပြားဖြယ္ရာျဖစ္လာသည့္တိုင္ေအာင္ သူမ၏ ပထမထဲက ပထမဆံုးအျပဳအမူမွာ “ဤရာထူးအားမယူပါ” ဟု ျငင္းဆိုေဖၚျပျခင္း ျဖစ္ပါ၏။ တိုင္ျပည္အတြင္း၌ အေရးအႀကီးဆံုးႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာ အဟိဆံုးရာထူးအား စြန္႔လႊတ္ရသည္မွာ အေၾကာင္းအရင္တစံုတခုကို ေအာက္ၿခီခံ၍ အလိုအေလွ်ာက္ သေဘာေပါက္ ယံုၾကည္ထားျခင္းသည္ သူမ၏အတြင္းစိတ္၌ “ဤရာထူးအားမယူပါ” ဟု တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္လ်က္ ဟိခပါလိမ့္မည္။ ထိုတိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္မႈႏွင့္အတူ ဣေႃႏၵရရ သူမ၏ဆံုးျဖတ္ခ်က္အား တည္ခင္းျပသႏိုင္ခပါ၏။

ယခု ထို “စူးေျငာင့္သရဖူ” အား မာန္မိုဟန္စိန္ (Manmohan Singh) ဥေဂါင္း၌ ၀တ္ဆင္ပီးလိုက္သည္။ ဤသည္မွာ “ေဂါင္းေဆာင္မႈနည္းလမ္းမွာ ပဇာကိုေခၚပါသနည္း” ဟု ၾကည့္ရွဳ႕မွတ္သားဖြယ္ရန္ ဥပမာျပသလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါ၏။ ႏွစ္ဦးစလံုး (Sonia and Manmohan Singh) ေဂါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္လာၾကၿပီး အတူတကြ ဦးစီးဦးေဆာင္ၾကပါလိမ့္မည္။ အမွန္ပင္ အစိုးရအျဖစ္အုပ္ခ်ဳပ္စီမံခန္႔ခြဲေသာ ပါတီ (၀ါ) အဖြဲ႔အစည္းတခု၏ဥေႏွာက္သည္ အလြန္ပင္ႀကီးမားပါ၏။ (သို႔မဟုတ္) တိုင္ျပည္သည္ နယ္နမိတ္မဲ့နီးပါး က်ယ္ျပန္႔ေသာ အက်ပ္အတည္းအခက္အခဲမ်ားကို ေျဖယွင္းႏိုင္ေသာ ဥာဏ္အေျမႇာ္ျမင္ျဖင့္ ျပည္ခ်ံလုနီးနီး ဟိပါလိမ့္မည္။ သူ၏ (မာန္မိုဟန္စိန္) စီမံခန္႔ခြဲမႈႏွင့္ အမိန္႔စကားမ်ားသည္ တရားဥပေဒျဖစ္၍ မင္းေမွ်ာင္ကပ္စားကပ္ဖါးမ်ားလည္း ေပါမ်ားၾကပါလိမ့္မည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုစီ ေဂါင္ေဆာင္တဦးတေယာက္မွ် ေဂါင္းေဆာင္မႈ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးမွ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ျခင္းမွာ အမွန္ပင္ျဖစ္၏။ ဤသည္ကို ကတ္ဒီလခ္ေမာ္တာကားကုမၸဏီ (Cadillac Motor Car Company) မွ တိုတုတ္ျပတ္သားစြာ ရြီးခ်ယ္ေခၚ၀ါလိုက္သည္မွာ “ေဂါင္းေဆာင္မႈျပစ္ဒါဏ္”--သည္--တခ်ိန္တခါက သမိုင္းတြင္ခၿပီး၊ ယင္းကဲ့သို႔ ဆက္လက္တည္ဟိဆဲျဖစ္သည္။

လူေလာကနယ္ပယ္တိုင္း၌ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈႏွင့္ဆက္စပ္္လ်က္ ထိုပုဂၢိဳလ္ (ေဂါင္းေဆာင္) သည္ ပထမဆံုးနာမည္ေက်ာ္ၾကားမႈ အလင္းေရာင္ျဖဴထဲ အၿမဲမျပတ္ဆက္လက္ရွင္သန္လ်က္ ဟိပါလိမ့္မည္။ ေဂါင္းေဆာင္မႈအာဏာကို ပုဂၢိဳလ္တဦးအားအပ္ႏွံရန္ျဖစ္စီ သို႔မဟုတ္ ကုန္ပစၥည္းတခုခုထုတ္လုပ္ရာ၌ျဖစ္စီ ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္းႏွင့္အားက်မနာလိုမႈမ်ားသည္ (လုပ္ငန္းခြင္၌) အၿမဲတမ္းျဖစ္တတ္ၾကသည္။ ပန္းခ်ီအႏုပညာနယ္ပယ္ထဲ၌ျဖစ္စီ၊ စာပီေလာကထဲ၌ျဖစ္စီ၊ ေတးရြီးအႏုပညာေလာကထဲ၌ျဖစ္စီ၊ စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္းခြင္၌ျဖစ္စီ၊ ဆုလါဒ္ႏွင့္ျပစ္ဒါဏ္ပီးျခင္းသည္ အၿမဲတမ္းတေဘာတည္း တူညီၾကသည္။ ဆုလါဒ္သည္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းျဖစ္၍ ျပစ္ဒါဏ္ပီးျခင္းသည္ ျပင္းထန္ေသာျငင္းဆိုျခင္းႏွင့္ ဂုဏ္သိကၡာေလ်ာ့ပါးစီေအာင္ျပဳျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ပုဂၢိဳလ္တဦးဦး၏အလုပ္ (သို႔မဟုတ္) လုပ္ရပ္သည္ ေလာကတခုလံုးအတြက္ စံမွီအဆင့္အတန္းတခုျဖစ္လာေသာအခါ၊ ၄င္းအဆင့္အတန္းသည္ အနည္းဆံုး မနာလိုအားက်မႈျမႇားဦးမ်ား၏ ပစ္မွတ္တာဂတ္တခု ျဖစ္္လာတတ္သည္။ အကယ္၍ သူ၏လုပ္ရပ္သည္ ထူးျခားသည့္ဂုဏ္သတၱိမဟိပါက (၀ါ) ရြက္ၾကမ္းရီႀကိဳမွ်သာျဖစ္နီပါက ျပင္းထန္ေသာအခက္ခဲအက်ပ္အတည္းမ်ားႏွင့္အတူ သူသည္ တေယာက္တည္း ၀ိုင္းပယ္ထားျခင္းခံရမည္မွာ ေသခ်ာပါ၏။ အကယ္၍ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ ထူးျခားေျပာင္ေျမာက္သည့္ အတြီးအေခၚအယူအဆ၊ လက္ရာမ်ားႏွင့္ ေအာင္ျမင္မႈအထြတ္အထိပ္သို႔ေရာက္နီပါက လႈပ္ယွားသေယာင္ေယာင္၊ အနစ္နာခံသေယာင္ေယာင္ျပဳျပတတ္ေသာ ကပ္စားကပ္ဖားမ်ား ခ်ီးက်ဴးမႈဘာသာစကား ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ႏွင့္ ျပည္္ခ်ံ၀ိုင္ရံလ်က္ ဟိနီပါလိမ့္မည္။ မနာလိုသ၀န္တိုမႈမ်ားသည္လည္း အစြမ္းထြက္လာၾကလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ထိုအစြမ္းမထြက္မႈသည္ ႏွစ္ဖက္ခြဘာသာစကားႏွင့္ သုခမီအႏုပညာသွ်င္သည္ အမ်ားႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ၊ အမ်ားလက္ခံေသာ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကိုရြီးဆြဲပါလိမ့္မည္။ ဇာမဆို သင္သည္ ရြီးသားေဖၚျပႏိုင္သည္။ ဆီးခ်ယ္ရြီးဆြဲႏိုင္သည္။ တီမႈတ္သီဆိုႏိုင္သည္။ ဖြဲ႔စည္းတည္ေထာင္ႏိုင္သည္။ ထူးျခားထက္သန္ေသာ ပညာဥာဏ္ (၀ါ) စစ္မွန္ေသာဆီးတဆိပ္ႏွင့္ သင့္လုပ္ရပ္အား ခ်ယ္မႈန္းမဖ်က္ဆီးႏိုင္သမွ်ကာလပတ္လံုး သင္အား မည္သူတဦးတေယာက္ကမွ် ထူးကဲေက်ာ္လြန္ႏိုင္မည္ မဟုတ္သလို ဂုဏ္သရည္ပ်က္ျပားေအာင္ မေကာင္းသတင္းမ်ားလည္း လႊင့္ႏိုင္ၾကလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္ေသာအလုပ္ (သို႔မဟုတ္) ေကာင္းမြန္ေသာအလုပ္မ်ားလုပ္ၿပီး ျပည့္စံုခၿပီးအခ်ိန္မ်ား--မ်ားစြာၾကာၿပီးေနာက္ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ား (ေနာက္လိုက္မ်ား (သို႔) တျခားမ်ား) သည္ ေမွ်ာ္လင္းခ်က္ပ်က္ၿပီမႈ၊ စိတ္ပ်က္မႈ (၀ါ) မနာလိုစိတ္ထားမ်ားျဖင့္ သူ႐ို႔၏ ေဂါင္းေဆာင္၏လုပ္ငန္းမ်ား ၿပီးျပည့္စံုျခင္းမျပဳႏိုင္ခေၾကာင္း ထုပ္ေဖၚေျပာဆိုၾကပါလိမ့္မည္။

ေဂါင္းေဆာင္သည္ ႏွိမ္းနင္းတိုက္ခိုက္ျခင္းခံရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းမွာ ေဂါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္၏။ ထိုကဲ့သို႔ တိုက္ခိုက္မႈသည္ သူအားတရားမွ်တမႈ၊ ညီမွ်မႈအား ႀကိဳးစားအားထုတ္ လုပ္ေဆာင္စီျခင္း--ထင္ယွားသိသာေသာေဂါင္းေဆာင္မႈ သက္သီသာဓကအျဖစ္ ေပါင္းစပ္ပီးလိုက္ျခင္းလည္းျဖစ္၏။ တန္းတူညီမွ်မႈခ်ိဳ႔တဲျခင္း (ခၽြတ္ယြင္းခ်က္) သို႔မဟုတ္ တန္းတူညီးမွ်မႈ ပိုမိုေကာင္းမြန္ျခင္းမ်ားအား ရွာေဖြ၍ ေနာက္လိုက္မ်ား ခ်ံဳ႔ခ်ဖ်က္ဆီးတတ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ပို၍ေသခ်ာခိုင္မာသည္မွာ ႀကိဳးစားအားထုတ္နီရာယူႏိုင္မႈ ဂုဏ္သိကၡာႀကီးမားျခင္းကိုကား မည္သူတဦးတေယာက္မွ တိုက္ဖ်က္၍ရႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ ဤသည္မွာ ထူးထူးျခားျခား၊ ထူးထူးဆန္းဆန္းမဟုတ္ပါ။ ကမၻာႀကီးစတင္လာစကပင္၊ လူသားမ်ားဆႏၵအာ႐ံု (တဏွာ) စတင္လာစကပင္ ႀကီးပြားလိုစိတ္၊ ေလာလရမၼက္၊ စိုးရိမ္ေၾကာက္ရြံ႔ျခင္း၊ စိုးရိမ္ေသာက၊ မနာလိုျခင္း၊ အားက်ျခင္းႏွင့္ သူတပါးထက္ ထူးကဲေက်ာ္လြန္လိုေသာ စိတ္ဆႏၵမ်ားသည္လည္း ကမၻာဦးစတင္ခါကပင္ စတင္လာျခင္းျဖစ္သည္။ အရာရာတိုင္း အက်ိဳးမျပဳႏိုင္ေသာ္လည္း အကယ္၍ ေဂါင္းေဆာင္သည္ တည္းတည္းမတ္မတ္၊ မွန္မွန္ကန္ကန္၊ မွ်မွ်တတ၊ ရိုးရိုးသားသား ဦးစီးဦးေဆာင္ႏိုင္ပါက သူသည္--“ေဂါင္းေဆာင္”--အျဖစ္္ ဆက္လက္က်န္ဟိနီမည္မွာ ေအကန္မလြဲပါ။

အိႏၵီယႏိုင္ငံကၽြန္းရြာေတာဓေလ့ အေခ်သူငယ္မ်ား အၿမဲတမ္းပံုေျပာျပၾကသည့္ ရြာဓေလ့ပံုျပင္၀တၳဳတပုဒ္ဟိပါသည္။ ၄င္းပံုျပင္ကို အလြန္္ယွင္းလင္းလြယ္ကူစြာ “အဆိပ္အေတာက္ျဖစ္ေသာ ေဂါင္းေဆာင္” ဟု ေခၚ၀ါၾကသည္။ ဤပံုျပင္သည္ အေခ်သူငယ္မ်ားသာမက လူႀကီးအတြက္လည္း အလြန္အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းစီပါ၏။

တနိ႔ေသာအခါ နန္းတြင္းအေစးခံ ကၽြန္မႀကီးသည္ ဘုရင္မိဘုရားမႀကီး လႊတ္ေတာ္ခန္းမအား သန္႔ယွင္းေရးလုပ္နီစိုင္ အ႐ိုးအဆစ္မ်ားကိုက္ခဲ၍ လက္သီခါးပန္းက် ေညာင္းညာလာ၏။ လုပ္နီက် နိ႔စိုင္သန္႔ယွင္းေရးလုပ္ငန္းမ်ား ျပန္လည္မစတင္ခင္ နန္းတြင္းဟိ မိဘုရားမႀကီး၏ အိပ္ရာသည္ သူမအား တရီးတေမာအေညာင္းေျဖရန္ ဆြဲေဆာင္ဖိတ္ေခၚနီသေယာင္ေယာင္ ခံစားလာရ၏။ အေစခံနန္းတြင္းကၽြန္မႀကီး အိပ္စက္အနားယူနီခ်ိန္ မိဘုရာႀကီး အျမင္မေတာ္ေသာအျဖစ္ကို ျမင္ေသာအခါ အျပစ္ဟိေသာ “ရာဇ၀တ္ေကာင္…. ရာဇ၀တ္ေကာင္….အလြန္႐ိုင္းစိုင္းယုတ္မာေသာ ရာဇ၀တ္ေကာင္” ဟု ေအာ္ဟစ္လီ၏။
အေခြအရံနန္းတြင္းစစ္သည္ေတာ္မ်ား ကၽြန္မႀကီးအား ေဂါင္းျဖတ္ျပစ္ဒါဏ္ပီးရန္ ဆြဲထုတ္မည္ဆဲဆဲ၌ ႐ုတ္တရက္အံ့ၾသမိသည့္အသံျဖင့္ ကၽြန္မႀကီးသည္ ဘုရင္မိဘုရားႀကီးအား ႏႈတ္ႁမြက္ထြက္ဆိုလိုက္သည္မွာ “အကၽြႏႈပ္သည္ မိဘုရားမႀကီးအိပ္ရာ၌ ငါးမိနစ္မွ်သာ အိပ္စက္အနားယူမႈအား ဤမွ်ေလာက္ လူသားမဆန္စြာ ႀကီးလဲေသာျပစ္ဒါဏ္ခပ္ပါ၏။ ဤအိပ္ရာထက္၌ မိဘုရားမႀကီး ယခုအခ်ိန္ထိ ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ နိ႔စိုင္ရက္ဆက္မျပတ္ အိပ္စက္ေတာ္မူျခင္းအား မည္မွ်ႀကီးမားေသာ ျပစ္ဒါဏ္မ်ိဳးခပ္ျခင္း ခံပါမည္နည္း။ မတြီး၀ံ့စရာပါ ဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္ေတာ္မူ၏။


ဘာသာျပန္
ခိုင္ျမသိန္း (ေခ်ာင္းသာႀကီး)
May 27. 2004
Dum Dum Central Jail, Kolkatta, India
Friday, May 21. 2004 ထုတ္ The Times of India သတင္းစာပါ “တရားေဟာေသာမဟာေဗာဓီ The Speaking Tree” က႑မွ စာရြီးဆရာ အစ္ လီလဗသီ (S Lealavathi) ရြီးသားေဖၚျပေသာ “The Price of Leadership: Emulation & Envy” အား ရခိုင္ဘာသာသို႔ သင့္ေလွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုပါ၏။

ႀတိဂံပံုကို ေျပာင္းျပန္လွန္လိုက္သည့္အခါ အေစခံ၀န္ထမ္းျဖစ္လာေသာ ေဂါင္းေဆာင္မ်ား

ေဂါင္းေဆာင္မႈသည္ အာဏာပါ၀ါႏွင့္ အၿမဲတမ္းဒါမ္တြဲလ်က္ဟိနီတတ္ပါ၏။ ယုခုေခါတ္ကာလ၌ကား အႏႈတ္လကၡဏာဆင္နီေသာ ပံုတူအဓိပၸါယ္ဆင့္ပြားမ်ား (မတိမ္းမယိမ္း ဆင့္တူႏိုင္ငံေရး) ကို အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးေလာကထဲ၌ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္အလိုက္ ရယူထားၾကသည္ကို တြိ႔ဟိၾကပါလိမ့္မည္။ ေဂါင္းေဆာင္မႈႏွင့္ ဆက္စပ္လို႔ အေရးပါအရာေရာက္မႈ အမီးပုစၦာမ်ားဟိေကာင္းဟိၾကပါလိမ့္မည္။ ေဂါင္းေဆာင္မ်ား မဟိမျဖစ္လိုအပ္သည္ဟု ရြီးခ်ယ္အသိအမွတ္ျပဳခံရေသာအခါ-၄င္းေဂါင္းေဆာင္မ်ားသည္ လူသားမ်ားအတြက္ (၀ါ) ျပည္သူျပည္သားမ်ားအတြက္ တေလာကလံုးကလက္ခံထားေသာ ေအာက္ၿခီခံလိုအပ္သည့္သေဘာတရားႏွင့္ တာ၀န္၀တၱရားမ်ားကိုလိုက္နာေသာ အေစခံ၀န္းထမ္ေဂါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ၾက၏။ သူူ႐ို႔၏ပထမဆံုးအလုပ္မွာ ျပည္သူ၀န္ထမ္းသာျဖစ္၏။

ထံုးတမ္းစိုင္လာ သက္ဦးဆံပိုင္စနစ္မွာ ေဂါင္းေဆာင္မႈစနစ္ အသီးသီးခြဲထားေသာ ပံုစံသစ္မ်ားသို႔ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္လဲလာၾကသည္ကို က်န္ေတာ္႐ို႔ စတင္သိဟိနားလည္ သေဘာေပါက္လာၾကသည္။ ဤပံုစံသစ္၏ ေဂါင္ေဆာင္မ်ားသည္ အေစခံ၀န္ထမ္းမ်ားသာျဖစ္ၾက၏။ ထိုအေစခံ၀န္ထမ္းေဂါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ေဂါင္းေဆာင္မႈ၏ ပုဂၢိဳလ္ေရးဆိုင္ရာတိုးတက္မႈ၊ တဦးခ်င္းတေယာက္ခ်င္း ပါ၀င္ေပါင္းစပ္၍ဖြဲ႔စည္းႏိုင္သည့္ အရည္ျခင္းဟိမႈ၊ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးႏွင့္ သက္္ဆိုင္ေသာအျပဳအမႈမ်ားကို ဂ႐ုတစိုက္တန္ဘိုးထားတတ္ျခင္း၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအလိုက္ ပူးေပါင္းပါ၀င္လိုသည့္ဆႏၵျဖင့္ အလိုအေလွ်ာက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တတ္စီမႈမ်ား တခ်ိန္တည္းတၿပိဳင္နက္တည္းမွာ တိုးတက္ျဖစ္ေပၚလာတတ္ၾကပါသည္။

အေစခံ၀န္ထမ္းေဂါင္းေဆာင္မ်ားသည္ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အာဏာပါ၀ါ (၀ါ) လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာအား အသံုးျပဳမႈႏွင့္ဆက္ႏြယ္လ်က္ လက္တြိ႔က်ေသာ အတြီးအေခၚပညာသွ်င္မ်ားလည္း ျဖစ္ၾကသည္။ အေစခံ၀န္ထမ္းေဂါင္းေဆာင္မ်ားသည္ အာဏာပါ၀ါႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာမ်ားအား ျပည္သူျပည္သားမ်ား (သို႔မဟုတ္) ေနာက္လိုက္မ်ား ႀကီးပြားခ်မ္းသာ တိုးတက္လာၾကစီရန္ ကူညီပီးသည့္ကရိယာမ်ားအျဖစ္သာ လက္ခံယံုၾကည္ၾက၏။ ထိုအာဏာပါ၀ါႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာမ်ားသည္ ျပည္သူမ်ား (၀ါ) ေနာက္လိုက္မ်ားကို ဗိုလ္က်ႀကီးစိုးရန္မဟုတ္ပါ။ သြီးစုတ္ေဂါင္းပံုျဖတ္ရန္မဟုတ္ပါ။ လက္တဆုပ္စာ အာဏာပါ၀ါဟိသူမ်ားသာ အက်ိဳးအျမတ္ရယူဖို႔ရန္ မဟုတ္သလို အုပ္စုတစုႏွင့္တစု (၀ါ) ပုဂၢိဳလ္တဦးႏွင့္တဦး အခ်င္းခ်င္း ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ရန္လည္း မဟုတ္ေပ။
ေခါတ္သစ္စီးပြားေရစနစ္ အရဲေတာ္ပံုလႈပ္ယွားမႈထဲ၌ ေဂါင္းေဆာင္ႀကီးတဦးျဖစ္သူ ေရာဘာတ္ျဂိန္းလိဖ္ “Robert K Greenleaf” သည္ အေစခံ၀န္ထမ္း ေဂါင္းေဆာင္မ်ားအေၾကာင္းႏွင့္ပါတ္သက္၍ တီထြင္ေဖၚျပခသည္မွာ “အေစခံ၀န္ထမ္း ေဂါင္းေဆာင္၏ ပထမဆံုးအလုပ္မွာ အေစခံ၀န္ထမ္းသာျဖစ္၏။ နက္ခ်ိဳင္းသည့္ႏွစ္လံုးသားထဲမွ ေပၚထြက္လာေသာ အေစခံ၀န္ထမ္းလိုေသာစိတ္-ခံယူခ်က္တခုတည္းႏွင့္ သူ႐ို႔၏အလုပ္ကို စတင္ေဆာင္ရြက္တတ္ၾက၏။ ၿပီးမွ ဦးေဆာင္ရန္ဆႏၵဟိလာတတ္ၾက၏။ ဤသည္မွာ အေကာင္းဆံုးစမ္းသပ္မႈျဖစ္ၿပီး အခက္ခဲဆံုးေသာ စီမံခန္႔ခြဲမႈႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရသည္--မွာ--ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားအား အေစခံ၀န္ထမ္း ေဂါင္းေဆာင္အျဖစ္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ပီးရမည္လား၊ တိုင္ျပည္အတြက္ အေစခံ၀န္ထမ္းသည့္အခါ က်န္းမာသန္စြမ္းသည့္ အျပစ္အနာဆာ ကင္းသူမ်ားျဖစ္ၾကမည္လား၊ ဆင္ျခင္မႈတရားႏွင့္ ျပည္စံုသည့္ ပညာအေျမႇာ္အျမင္ဟိၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကမည္လား၊ လြတ္လပ္သူမ်ား--လြတ္လပ္စြာတြီးေခၚတတ္သူမ်ား ျဖစ္ၾကမည္လား၊ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္သူ (ကိုယ့္ကိုကိုယ္အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္သူ) မ်ား ျဖစ္ၾကမည္လား၊ သူဖာသာသူ အလိုအေလွ်ာက္ အေစခံ၀န္ထမ္းမ်ားအျဖစ္ ခံယူတတ္ၾကမည္လား၊ အေထြေထြ ျပႆနာမ်ားပင္ျဖစ္၏”။

အေစခံ၀န္ထမ္းေဂါင္ေဆာင္သည္ ၾကံၾကံခိုင္ရပ္တည္လ်က္ ထံုးတမ္းစိုင္လာ ေဂါင္ေဆာင္မ်ားအား ဘက္ၿပိဳင္အံတုတတ္သည္။ ဤစံနမူနာသည္ လူအဖြဲ႔စည္း တိုးတက္ျပဳျပင္ေျပာင္လဲရာ၌၊ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား အင္အားတိုးျမႇင့္ရာ၌ ဆံံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရန္ႏွင့္ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ဆင္ျခင္ႏိုင္ၾကရန္ ေထာက္ခံအားပီးသည့္ အနီကပ္ဆံုး လိုက္ေလ်ာ့ညီေထြေအာင္ ျပဳျပင္ထားေသာ နည္းလမ္းတခုျဖစ္သည္။ ၄င္းစံနမူနာသည္ အားလံုးဆႏၵအေလွ်ာက္ ပူးေပါင္းပါ၀င္ေသာ သေဘာတူညီခ်က္ျဖင့္ ဗဟိုရ္ဦးစီးခ်ဳပ္ကိုင္ေသာ စနစ္ေဟာင္ေဂါင္းေဆာင္ထံမွ အာဏာပါ၀ါကို ရယူရာ၌လည္း အေကာင္းဆံုး၊ အထိေရာက္ဆံုးစနစ္ျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႔က ဤပံုစံမ်ိဳးကို ႀတိဂံသံုးေဒါင့္ပံုကို ေျပာင္းျပန္လွန္ထားေသာ အဆင့္အသီးသီးသတ္မွတ္ခြဲ၀ီ၍ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ စနစ္ဟုေခၚ၀ါၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေစခံ၀န္ထမ္းေဂါင္းေဆာင္၏ စိတ္ထဲ၌ အလိုအပ္ဆံုးမွာ အလုပ္သမားမ်ား၊ လက္လီလက္ၾကားေဖာက္သည္၊ စားသံုးသူ၊ နယ္ၿမီမ်ားႏွင့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္သည့္ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားတည္ဟိနီေစရန္ အေရးႀကီးဆံုးအေၾကာင္းအရင္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ အေစခံ၀န္ထမ္းေဂါင္းေဆာင္မ်ား စိုင္းစားခ်ဥ္းကပ္ရန္ က်န္ဟိနီသည့္အခ်က္တခုမွာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ား၏ ေဂါင္းေဆာင္မႈႏွင့္ စီမံခန္႔ခြဲမႈဆိုင္ရာ ပံုစံ (သို႔မဟုတ္) စံနမူနာသည္ အေကာင္းဆံုးဥပမာျဖစ္၏။

အေစခံ၀န္ထမ္းေဂါင္းေဆာင္တေယာက္၏ ထူးျခားထင္ယွားေသာ လကၡဏာ (၁၀) ခ်က္ႏွင့္ ဆက္စပ္လို႔ အတြီးေခၚပညာသွ်င္ ေရာဘာတ္ၿဂိန္းလိဖ္က သူ၏ေနာက္လိုက္မ်ားကို အခိုင္အမာေဖၚျပခသည္မွာ…နားေထာင္တတ္မႈစြမ္းရည္၊ စာနာနားလည္တတ္မႈစြမ္းရည္၊ ေ၀ဒနာကိုေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုႆတတ္မႈစြမ္းရည္၊ သတိျပဳမိတတ္သည့္စြမ္းရည္၊ ဆြဲေဆာင္တတ္မႈစြမ္းရည္၊ ထင္ျမင္ယူဆ တြီးေခၚတတ္မႈစြမ္းရည္၊ ဥာဏ္အေျမႇာ္အျမင္ႀကီးမားမႈစြမ္းရည္၊ ဘ႑ာစိုးစြမ္းရည္၊ ျပည္သူလူထု တိုးတက္ႀကီးပြားခ်မ္းသာေအာင္ အာမခံႏိုင္သည့္စြမ္းရည္ႏွင့္ လူ႔အဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ႏိုင္မႈ စြမ္းရည္မ်ားျဖစ္ၾကပါ၏။

ဤစြမ္းရည္မ်ားအနက္ တခ်ိဳ႔ေသာစြမ္းရည္မ်ားသည္ တျခားပုဂၢိဳလ္မ်ားထက္ သူ႐ို႔သဘာ၀အေလွ်ာက္ ပို၍သာလြန္ေကာင္းမြန္တတ္ၾကသည္။ သူ႐ို႔၏ သဘာ၀အေလွ်ာက္ ထူးျခားထင္ယွားေသာ လကၡဏာစြမ္းရည္မ်ားထဲမွ ဤကဲ့သို႔ေသာ စာနာနားလည္တတ္မႈစြမ္းရည္၊ ေ၀ဒနာကိုေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုႆတတ္မႈစြမ္းရည္ႏွင့္ ဘ႑ာစိုးစြမ္းရည္မ်ားသည္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ရန္ႏွင့္ သင္ယူရန္ တျခားလကၡဏာမ်ားထက္ ပို၍ခက္ခဲသည့္ စြမ္းရည္လကၡဏာမ်ားျဖစ္ၾကပါ၏။ ေယပင္ျငားလည္း ဤလကၡဏာစြမ္းရည္ႀကီးသံုးရပ္သည္ အေစခံ၀န္ထမ္းေဂါင္ေဆာင္မ်ား၏ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ မဟိမျဖစ္လိုအပ္သည့္ လကၡဏာစြမ္းရည္မ်ားျဖစ္ၾကပါ၏။

နားေထာင္တတ္မႈစြမ္းရည္၊ သတိျပဳမိတတ္မႈစြမ္းရည္၊ ဆြဲေဆာင္တတ္မႈစြမ္းရည္၊ ထင္ျမင္ယူဆတြီးေခၚတတ္မႈစြမ္းရည္၊ ဥာဏ္အေျမႇာ္အျမင္ႀကီးမားမႈစြမ္းရည္၊ တိုးတက္ႀကီးပြားခ်မ္းသာစီရန္ အာမခံႏိုင္မႈစြမ္းရည္ႏွင့္ လူအဖြဲ႔အစည္းတည္ေဆာက္ႏိုင္မႈစြမ္းရည္မ်ားသည္ သင္ယူ၍ရႏိုင္ေသာ စြမ္းရည္မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး အေစခံ၀န္ထမ္းေဂါင္းေဆာင္မ်ား၏ ပံုမွန္တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးႏိုင္ေသာ စြမ္းရည္မ်ားျဖစ္ၾကပါ၏။

အိႏၵီယႏိုင္ငံ၏ ၿခိတ္ကတ္ (Cricket) အသင္းေဂါင္ေဆာင္ ဂၽြန္႐ိုတ္ (Jhone Right) သည္ အေစခံ၀န္ထမ္းေခါင္းေဆာင္ တေယာက္အျဖစ္ ဂုဏ္အရည္အခ်င္း (၀ါ) စြမ္းရည္မ်ားဟိသူျဖစ္သည္။ သူသည္ က်ိတ္လိပ္ခိုင္မာသည့္ တဦးႏွင့္တဦး အခ်င္းခ်င္း သဟဇာတက်က် အျပန္အလွန္အက်ိဳးျပဳ အားကိုးေသာ၊ စိတ္ခ်ယံုၾကည္ေသာ အိႏၵီယအမ်ိဳးသား ၿခိတ္ကတ္အသင္းကို ထူေထာင္ႏိုင္ခသူျဖစ္ပါသည္။ ၿခိတ္ကတ္အသင္းသားမ်ား တဦးႏွင့္တဦးအျပန္အလွန္ နားေထာင္တတ္မႈစြမ္းရည္မ်ားဟိၾကၿပီး၊ မတူျခားနားေသာ အေလ့အထ၊ အက်င့္စ႐ိုက္၊ အတြီးအေခၚ၊ သေဘာထား၊ ဘာသာ၊ လူမ်ိဳးမ်ားျပႆနာႏွင့္ တျခားအေၾကာင္းအရင္းမ်ား၌ မူတည္၍ အက်ပ္အတည္းအခက္အခဲမ်ားကို စုေပါင္းရင္ဆိုင္ေျဖယွင္းႏိုင္ေသာ စိတ္ထားမ်ားဟိလာၾကစီရန္ မိမိ႐ို႔၏စိတ္အတြီးမ်ားကို အႀကိမ္ႀကိမ္အဖန္ဖန္ စီးစစ္ၾကည္ေစ၏။ မိမိကိုယ္ကို ဆန္းစစ္ေ၀ဖန္သံုးသပ္ၾကည့္ေစ၏။

အသင္းထဲ၌ တဦးတေယာက္ခ်င္း ဂုဏ္က်က္သရည္သိကၡာႏွင့္ ျပည္စံုေစလ်က္၊ အသင္းတခုလံုး ေအာင္ျမင္မႈရဟိလာေစရန္ အသင္းသားမ်ား၏ ပိုဂၢိဳလ္ေရးအတၱမာန္မာဏမ်ားကို ေဘးခ်ိပ္ထားေစ၍ အမ်ားပူးေပါင္းပါ၀င္မႈ (၀ါ) အသင္းသားအားလံုး ပူးေပါင္းပါ၀င္မႈျဖင့္ အသင္းတခုလံုးဟိ အေယာက္စီတိုင္းကို ဆူပါစတား (Super Stars) အျဖစ္ လူသိမ်ားေစ၏။ ဤသည္မွာ အိႏၵီယၿခိတ္ကတ္အသင္းထူေထာင္သူ မစၥတာဂၽြန္႐ိုတ္၏ ထူးျခားေသာစြမ္းရည္မ်ားပင္ျဖစ္၏။

လက္ဟိအိႏၵီယႏိုင္ငံ၏ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ရြီးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ျခင္းခံရသူ မာန္မိုဟန္စိန္ (Manmohan Singh) သည္ အေစခံ၀န္ထမ္းေဂါင္းေဆာင္မႈ အတြီးအေခၚမ်ိဳးကို အျမတ္တႏိုးတန္ဘိုးထား ေလးစားက်င့္သံုးဟန္တူပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အိႏၵီယႏိုင္ငံ၏၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ သက္တမ္းတေလွ်ာက္၌ မာန္မာနကင္းမဲ့စြာ စိတ္သေဘာထား ေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏုညံ့၍ အက်င့္သီလ၊ ဂုဏ္သိကၡာသမာဓိႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ေဂါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္ခပါလွ်င္--၄င္၏သက္တမ္း ကုန္ဆံုးေသာအခါ ျပည္သူတရပ္လံုးက တန္ဘိုးထားေလးၾကပါလိမ့္မည။္ ေကာင္းခ်ီးၾသဘာပီးၾကပါလိမ့္မည္။(သို႔မဟုတ္) အကဲျဖတ္ေ၀ဖန္ၾကပါလိမ့္မည္။ ခ်ဳံ႕ခ်ပုတ္ခတ္ၾကပါလိမ့္မည္။

ဘာသာျပန္
ခိုင္ျမသိန္း (ေခ်ာင္းသာႀကီး)
၀၃၊ ၀၆၊ ၂၀၀၄
Dum Dum Central Jail (Kolkatta, India)
Monday, may 31, 2004 ထုတ္ The Times of India ၏ တရားေဟာေသာမဟာေဗာဓီး (The Speaking Tree) က႑မွ စာရြီးဆရာ ခ်ဲရ္ဒီးပ္ အစ္ ဘာဂါ (Chirdeep S Bagga) ရြီးသားေဖၚျပသည့္ Inverting the Pyramid: Leaders as Servants အား သင့္ေလွ်ာ္ေအာင္ ရခိုင္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုထားျခင္းျဖစ္ပါ၏။

ဖခင္္ျဖစ္လာမည့္သား

တေလာကလံုးကို အျပစ္က်ည္းျမင္တတ္သည့္ အျပစ္ကင္စင္ေသာ လူငယ္႐ို႔၏စကားသံသည္ တခါတေလမွာ အိပ္ေမာ့က်နီသည့္ က်န္ေတာ္႐ို႔၏ႏွစ္လံုးသားကို တုန္လႈပ္လားစီ၏။ ညကဇာဖက္သားမွာ အႏၵရာျပေဒခ်္ (Andhara Prudesh) ျပည္နယ္၀န္ႀကီး ခ်ႏၵရာဘာဘူနာဒူး (Chandrababu Nadu) ၏ မဲယွဳံးရျခင္းအေၾကာင္းကုိ ျဖဴစင္႐ို႔သားပြင့္လင္းေသာသေဘာထားျဖင့္ ေျပာဆိုေထာက္ျပနီေသာ ရာဟုဂႏၵီ ( Rahul Gandhi) အေပၚ TV Channel လႈိုင္းကို ေျပာင္း၍နားေထာင္လိုက္ပါသည္။ ခိုင္လံုသည့္အေထာက္အထား၊ စံုစမ္းေလ့လာမႈမဟိဘဲ (၀ါ) မနာလိုအားက်ႀကီးစြာ လူငယ္စိတ္ထားပီပီ ရာဟုသည္ ခ်ႏၵရာဘာဘူနာဒူး ျပည္သူအတြက္ ပင္ပန္းအနစ္နာခံ၍ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ျပည္သူအက်ိဳးျပဳခသည္ဟု ေထာက္ျပလာသည္။ သတင္းမီဒီယာအတြက္မသင့္ေလွ်ာ္ေသာ္လည္း တျခားေ၀ဖန္အကဲ့ျဖတ္သူမ်ား ႐ုတ္တရက္ သူကိုက်ယ္ျပန္႔စြာအာ႐ံုစိုက္လာၾကသည္။ ေအ ဘီ ဘာဂ်ဘာယီ (A B Vajpayee) က သူကို “အေကာင္ေခ်” ေခၚေရလို႔ တစံုတေယာက္က ေျပာလိုက္ေသာအခါ “ဟုတ္ပါေရ၊ က်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းငယ္ပါသိမ့္ေရ၊ လုပ္ယင္းကိုင္ယင္း၊ ႀကိဳးစားယင္းနန္႔ တနိက်န္ေတာ္ အေကာင္ႀကီး (လူႀကီး) တေယာက္ျဖစ္လာဖို႔စြာရာ” လို႔ သူျပန္ေျဖလိုက္သည္။

ေဖၚျပခ်က္တခုတည္းကို ေအာက္ၿခီခံ၍ (၀ါ) ႏိုင္ငံေရးနီပယ္ထဲ စတင္၀င္ေရာက္လာသူ တေယာက္အနီႏွင့္ အဂုပိုင္သေဘာထားႀကီးေၾကာင္း ေျပာေကာင္းေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ အမွန္ပင္ အႏၵရာျပေဒခ်္႔ျပည္နယ္၀န္ႀကီး ခ်ႏၵရားဘာဘူနာဒူး ရြီးခ်ယ္ခံရသည့္ သက္တမ္းႏွစ္ႀကိမ္ တေလွ်ာက္လံုး၌ အျငင္းပြားစရာမလိုအပ္ေအာင္ပင္ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရ၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္မာေရးမ်ား တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာေအာင္ ျပည္သူအက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ပီးႏိုင္ခသည္။ ထိုကဲ့သို႔ တိုးတက္ထက္ျမက္သည့္ အေျမႇာ္အျမင္ႀကီးႀကီးႏွင့္ လူငယ္ဥေႏွာက္သွ်င္မ်ား တိုင္းျပည္မ်ားအတြင္း၌ ေျမာက္မ်ားစြာဟိၾကပါ၏။ ဥပမာ ၀ီလီယံပဲ့ဒ္ (Willian Pitt) သည္ အသက္ ၂၃ ႏွစ္မွာ ျဗိန္တိန္ႏိုင္ငံ၏ တိုးတက္သစ္လြင္သည့္ လူငယ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ခသည္။ ရာဟုဖခင္ ရာဂ်ိဖ္ဂႏၵီလည္း တိုးတက္သစ္လြင္သည့္ အတြီးအေခၚႏွင့္အတူ အသက္ ၄၀ ဆယ္မွာ အိႏၵီယႏိုင္ငံ၏ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာသည္။

၁၉၈၄ ခုႏွစ္ ရာဟုဂႏၵီ၏အေဘာင္မ အိႏၵရာဂႏၵီ၏အျဖစ္အပ်က္သည္ ရာဟုအားတစံုတရာအတိုင္းအတာအထိ အမွတ္တရျဖစ္ေစသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ဖခင္ႏွင့္တထည္ရာတည္းေသာ အတြီးအေခၚမ်ိဳး၊ သြက္လက္မႈ၊ စြမ္းအားႏွင့္ျပည္စံုေသာလူငယ္မ်ိဳး၊ ရွိသို႔တြီးေခၚေျမႇာ္ျမင္တတ္သည့္ လူငယ္မ်ိဳး၊ ျပည္သူတရပ္လံုးႏွင့္ တသေဘာတည္းတူညီသည့္ အျမင္စိတ္ကူးမ်ိဳးကို လက္ရဆုပ္ကိုင္ထားေသာ လူငယ္တေယာက္ျဖစ္သလို၊ ေဟာင္းႏြမ္းအိုမင္းလ်က္ဟိေသာ ျငိမ္းေငြ႔စရာေကာင္းေသာ အႏႈတ္လကၡဏာဆင္နီသည့္ အိႏၵီယႏိုင္ငံ ႏိုင္ငံေရးသီအိုရီကို တဆင့္ျမႇင့္ေျပာင္းလွဲရန္ႀကိဳးနီေသာ လူငယ္တဦးပင္ျဖစ္မည္။

ဤကဲ့သို႔ေသာ ေသးခံခြင့္လႊတ္တတ္ျခင္း၊ ပြင့္လင္းျဖဴစင္ေသာ စိတ္သေဘာမ်ိဳးႏွင့္ ေျပာဆိုလာေသာ ရာဟုအားအံ့ၾသဖြယ္ရာ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္ၾကပါလိမ့္မည္။ ရာဟုဂႏၵီသည္ အိႏၵီယာလူမ်ိဳးမ်ား၏ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေလာက္္ေအာင္ ႀကီးမားေသာအမ်ိဳးသားေဂါင္ေဆာင္ႀကီး ေန႐ူး+ဂႏၵီမိသားစုမွ ဆင္းသက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ သူ၏မိသားစုမ်ိဳးဆက္ျပံဳးေအာင္ သတ္ျဖတ္ျခင္းခံရသည့္တိုင္ေအာင္ ရဟုသည္လစ္ဟင္းနီေသာႏိုင္ငံေရး လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္စြက္ရန္ ထူးျခားစြာက်န္ဟိနီလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ သူ၏ခ်ႏၵရာဘာဘူနာဒူးအား ေလ့လာစံုစမ္းျခင္းသည္ အိႏၵီယႏိုင္ငံ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္ထဲ၌ ဂုဏ္က်က္သရည္ဟိဟိ အျပဳအမူျဖင့္၊ သစ္လြင္ေသာလမ္းေၾကာင္းသစ္ျဖင့္ အတိုက္အခံပါတီအား တိုက္ခိုက္ထိုးနက္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ႏွိမ္နင္းလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္ သံမဏိကဲ့သို႔မာေၾကာလ်က္ ႀကီးထြားဖြံ႔ၿဖိဳးလားျခင္းသည္ “အသစ္တဖန္” အဖိုးတန္အိႏၵီယာႏိုင္ငံေရးယိုင္ေက်းမႈသို႔ ျပန္ဆိုက္ေရာက္လာသည္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ၾကရမည္ျဖစ္၏။

အာကာဘာ (Akabar) ဘုရင္ ဘုန္းတန္ဂိုးႀကီးရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းမွာ စုေပါင္းပါ၀င္အက်ိဳးျပဳႏိုင္သည့္ ႏိုင္ငံေရးေပၚလစီကို ခ်မွတ္ႏိုင္ျခင္းေၾကာင္းပင္ျဖစ္၏။ အာကာဘာဘုရင္ႀကီးသည္ တဖက္ရန္သူကို အမ်ိဳးျပဳတ္တိုက္ခိုက္ႏွိမ္နင္းသည့္ ပံုစံမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ-ရန္သူကိုစုေပါင္းအက်ိဳးတူ ေပၚလစီမ်ိဳးႏွင့္ သူ၏အင္ပါယာထဲ ေပါင္းစပ္သိမ္းသြင္းယူၿပီး မတူျခားနားသည့္ လူမ်ိဳးမ်ား၏ယိုင္ေက်းမႈ၊ ဘာသာ၊ ဓေလ့ထံုးတမ္း၊ အယူအဆမ်ား အားလံုးလက္ခံလာႏိုင္ေအာင္လည္း ျပဳလုပ္ႏိုင္ခသည္။ ၿဂိခ္ (Greek) အင္ပါယာမွာ ေအာင္ႏိုင္သူစစ္သူႀကီး အလယ္ဇႏၱာ (Alexander) က “ဇာပိုင္ပံုစံမ်ိဳးႏွင့္ စစ္သံုးပန္းမ်ားအား ျပဳစုေစာင့္ေလွ်ာက္ရမည္နည္း” ဟု စစ္သံုးပန္းပို႐ူး (Poru) အားမီလိုက္ေသာအခါ စစ္သံုးပန္းပို႐ူးက “ဘုရင္တပါး တိုင္းသူျပည္သားမ်ားကို ျပဳစုေစာင့္ေလွ်ာက္သကဲ့သို႔ ျပဳစုေစာင့္ေလွ်ာက္ရပါမည္ ဘုရား” ေလွ်ာက္ေတာ္မူ၏။

ေအာင္ႏိုင္ျခင္းသေဘာထားႀကီးမႈႏွင့္ ယွ်ံဳးနိမ့္ျခင္းဥေပကၡာမ်ားသည္ အိႏၵီယာႏိုင္ငံသမိုင္းကို ျပန္ေပၚလြင္လာေအာင္ ေဖၚထုတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ေသာ ဤအတြီးအေခၚမ်ိဳးကို အိႏၵီယာလြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းခသည့္ကာလ၌ တြိ႔ျမင္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မည္။ ရွိတန္းစစ္မ်က္ႏွာျပင္၌ အသီခံစစ္သားမ်ားအျဖစ္အသံုးျပဳခသည့္ မဟတၱမဂႏၵီ၊ ရာဟုအဖိုးျဖစ္သူ ဂ်၀ါဟာလာေန႐ူး႐ို႔၏ မႈပိုင္အတြီးအေခၚမ်ားျဖစ္၏။ ထိုအတြီးအေခၚႏွင့္အတူ ျပည္သူတရပ္လံုး၏ ကံၾကမၼာတခုလံုးကို ယင္းအခ်ိန္ကစ၍ မဟတၱမဂႏၵီႏွင့္ ဂ်၀ါဟာလာေန႐ူး႐ို႔၏ ႏွစ္လံုးသားထဲသို႔ အပ္ႏွံလိုက္ၾကသည္။ ယခုတဖန္ က်န္ေတာ္႐ို႔၏ အေမွ်ာ္လင္းဆံုး ေမွ်ာ္လင္းခ်က္မ်ားသည္ ရာဟုဂႏၵီ၏ႏွစ္လံုးသားထဲသို႔ ဆိုက္ေရာက္လာၾက၏။

လာမည့္ သူ႐ို႔၏ထူးျခားသည့္ လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားကိုလည္း ျပည္သူတရပ္လံုးက ပိုင္ဆိုင္ၾကသလို၊ ျပည္သူတရပ္လံုးကို ပိုင္ဆိုင္သူမ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားလည္း ျဖစ္ၾကပါလိမ့္မည္။ ဤသည္ပင္လွ်င္ အတိတ္ကထိမ္းခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည့္ နယ္နမိတ္ေဘာင္လက္ထိပ္မွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း ျဖစ္ၾကပါလိမ့္မည္။ အတြင္းစိတ္၌တည္ဟိနီေသာ စိတ္ေ၀ဒနာ နာက်ဥ္းခ်က္မ်ားကို ၿဖိဳဖ်က္လိုက္သကဲ့သို႔ ဆိုးသြမ္းယုတ္မာစြာ အနစ္ထိုင္လ်က္ဟိေသာ ကံၾကမၼာဆိုးအား သြန္ေမွာက္၀ဲပစ္လိုက္ႏိုင္ ၾကပါလိမ့္မည္။

လူမ်ိဳးတိုင္း၏အမွတ္ရနီၾကသည့္ ေနာက္ခံသမိုင္းဆိုးမ်ားကို ေအာက္ၿခီခံလ်က္္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အတိတ္ကရန္ၿငိဳးအမြီအႏွစ္မ်ားကို လူတဦးတေယာက္ခ်င္းေသာ္၄င္း၊ လူအဖြဲ႔စည္းအလိုက္ေသာ္၄င္း ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်န္ေတာ္႐ို႔ ရင္ဆိုင္ခံစားလာၾကရသည္။ အမွန္ပင္ လြတ္လပ္ေရးရသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ အိႏၵီယႏိုင္ငံကို တဖန္မြီးဖြားလိုက္သည္မွစတင္၍ အရွင္လတ္လတ္ ခြဲစိတ္ျခင္းခံရသည္မွ ရဟိလာေသာ ျပင္းထန္းသည့္ေ၀ဒနာကို ရင္၀ယ္ပိုက္လ်က္ တမြိ႔မြိ႔ခံစားနီၾကရေသာ ျပည္သူျပည္သားမ်ား၏ ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္မ်ားအား ယနိထ္ိ ဆီးကုႆျခင္းမျပဳႏိုင္ၾကပါသိမ့္။

ဂ်မူးကတ္ခ်္မီးယားျပည္နယ္ ဖဲ့ထုတ္ျခင္းခံရၿပီးေနာက္ နိစိုင္ႏွင့္အမွ် သြီးယိုစီးနီေသာ မွန္းခ်က္ႏွင့္ႏွမ္းထြက္ မကိုက္သည့္ႏိုင္ငံေရးအနာႀကီးေရာဂါ- ၄င္းကုစက္မရေသာ အနာႀကီးေရာဂါအတြင္း မြီးဖြားလာၾကေသာ လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္အမ်ားစုသည္ ဤအနာႀကီးေရာဂါ၏ အတိဒုကၡေ၀ဒနာကို ေျဖခ်င္းဆီးကုႆရန္ က်န္ဟိနီဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ဤမ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားသည္ အလြန္႐ိုင္းစိုင္းယုန္မာေသာ သဆီသရဲမ်ား၏ ရက္စက္မႈအက်ိဳးဆက္မ်ားကို ရင္ဆိုင္နီၾကရမည္မွာ ေသခ်ာပါ၏။ တိုင္ျပည္၏မြီးရာပါ (အတိတ္က) ပဓိပကၡကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလွဲရာ၌ ကတ္ခ်္မီးယားတိုက္ပြဲအတြင္း အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ စတည္းခံလားရေသာ လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ား၊ ဆိုင္ခ်ိန္း(Chaichen-in Kashmir) တိုက္ပြဲ၌ ၾကမ္းတမ္းေသာႏွင္းမုန္တိုင္းဒါဏ္ေၾကင့္ အသက္စြန္႔လားရေသာ ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာလူငယ္မ်ားႏွင့္ တျခားတိုက္ပြဲမ်ားအတြင္း က်ဆံုးလားၾကရသည့္ လူငယ္မ်ားကို ရြီတြက္၍ရမည္မထင္ပါ။ တိုင္းျပည္အတြက္ အသက္စြန္႔စတည္းလားၾကသည္မွာ လူငယ္မ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။ ဤကဲ့သို႔ သမိုင္းအမြီဆိုးကို ဇာသူဖန္တီခပါသနည္း။

သမိုင္းအားျဖင့္ ေဖၚျပရပါလွ်င္ အလြန္ႀကီးမားေသာတန္ဘိုးကို ပီးဆပ္ၿပီးခၿပီျဖစ္ပါ၏။ ၿဖီဖ်က္ပစ္ဖို႔ အခ်ိန္တန္နီၿပီး ျဖစ္ပါ၏။ ဖယ္ခ်ားပစ္ဖို႔လည္း အခ်ိန္ေရာက္နီၿပီး ျဖစ္ပါ၏။ ယနိ ဤျပႆနာအားလံုးသည္ ရာဟုဂႏၵီပုခံုးထက္က်ေရာက္လာသလို၊ သူ၏မွန္ကန္ျပတ္သားေသာ ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈအက်ိဳးကို အိႏၵီယျပည္သူျပည္သားမ်ားအားလံုး တြိ႔ျမင္ခံစားၾကရပါလိမ့္မည္။ ၾကံခိုင္ေသာအဓိဌာန္ပံုသ႑ာန္သစ္တခု မိုးဂုတ္စက္၀ိုင္းအတြင္း ေပၚထင္လာလိမ့္မည္။ အတိတ္၏သမိုင္းအမြီဆိုး ေနာက္တႀကိမ္ အနစ္ထိုင္လာလိမ့္မည္ မဟုတ္သလို၊ ေၾကာက္ရြံျခင္း အေၾကာက္တရားမ်ားသည္လည္း သူ၏ပုခံုးထက္၌ ေပ်ာက္ကြယ္လားၾကပါလိမ့္မည္။

ဘာသာျပန္
ခိုင္ျမသိန္း (ေခ်ာင္းသာႀကီး)
May 15. 2004
Dum Dum Central Jail (Kolkatta-India)
Friday, May 14, 2004 ထုတ္ The Times of India သတင္းစာပါ “ တရားေဟာေသာ မဟာေဗာထီ..The Speaking Tree” က႑မွ စာရြီးဆရာ အိႏၵဴဂ်ိန္း (Indu Jain) ရြီးသားေဖၚျပသည့္ The Child is the father of man အား ရခိုင္ဘာသာသို႔ ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ပါ၏

စာေဂါင္းမႀကီး

ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္ေသာက်ီးသည္ တနိေသာအခါ လီျပင္းမုန္တိုင္းက်ေရာက္ရာ ေကာ္ကပ္ထားေသာ ေဒါင္းမႊီးမ်ားကၽြတ္က်ကုန္သည္။ ေဒါင္းမ်ားက ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္ေသာ က်ီးကန္းမိုက္မကိုျမင္၍ ႏုတ္သီးမ်ားျဖင့္ ထိုးဆိတ္ေသာအခါ ေဒါင္းေတာင္မ်ားသာမက မူရင္းလက္ငုတ္ က်ီးမွ်င္မ်ားပါ ကၽြတ္ထြက္ကုန္သည္။ က်ီးရြာျပန္ေရာက္ေသာအခါလည္း က်ီးမိုက္မကို က်ီးမ်ားက ထိုးဆိတ္ၾကသည္။ ထိုအခါ က်ီးမိုက္မမွာ နီစရာ ဇကာမဟိ။ သေပါက္ဇာၿခံဳထဲလားပုန္းရသည္။ ေဒါင္းမ်ား က်ီးမ်ားက ထိုးဆိတ္လိုက္ေသာ ဒါဏ္ရာေၾကာင့္ အစာထြက္မရွာႏိုင္ေသာအခါ နဂိုရ္က ဆူၿဖိဳးေသာ က်ီးကိုယ္မွာ ပိန္က်လားသည္။ ကိုယ္ခႏၶာပိန္ခ်ံဳးလားေသာ္လည္း ဥေကၡာင္းကားမပိန္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူအမ်ားက စာေဂါင္းမႀကီးဟု သမုဒ္ျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ စာေဂါင္းမႀကီးသည္ ဥေဒါင္းျဖစ္လိုစိတ္ကားမေပ်ာက္။ ေဒါင္းမႊမ္ၿပီး (အိုးေ၀ အိုးေ၀) ဟု မိုးထက္ညဇာ ေအာ္သည္။ သို႔ေသာ္ (အိုးေ၀ အိုးေ၀) ကားမထြက္ (ဥ၀ါ ဥ၀ါ) ရာ ထြက္သည္။ (ဥ၀ါ ဥ၀ါ) အသံၾကားလွ်င္ တိုင္းျပည္ပ်က္သည္ဟု ရွိလူႀကီးမ်ားက နမိတ္ဖတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ (ဥ၀ါ ဥ၀ါ) ျမည္ေသာ စာေဂါင္းမႀကီးကို ျပည္ဖ်က္ငွက္ဟု ကဲ့ရဲ့ျခင္းျပဳသည္။ ေတာထဲ၌ ယခု အကၽြႏ္ုပ္ရို႔ ျမင္တြိနီရေသာ စာေဂါင္းမႀကီးမွာ ေဒါင္းမႊီးကၽြတ္ က်ီးမိုက္မျဖစ္သည္။